Lubbock verdwijnt in mijn achteruitkijkspiegels. De zon klimt hoger en beukt op de auto. De brede, vlakke highway raast onder mijn wielen door. Highway fever is een risico en dus stop ik regelmatig bij truck stops en diners om wat te drinken en eten. Want dat is wat je doet tijdens een roadtrip door Texas.

Thank you for reading this post, don’t forget to subscribe!

Hoe verder ik naar het oosten rijd, hoe groener het land wordt. Ik laat de high plains achter me en zakt zoetjesaan in een groen, golvend landschap. Er zijn maar weinig dorpen en al helemaal geen steden. Enkel uitgestrekte landschappen met meanderende rivieren. En ranches, waar cowboys al decennia op dezelfde manier vee hoeden.

Een nacht op Wildcatter Ranch & Resort

Hoewel de roadtrip naar Grapevine maar vijf uren duurt, stop ik halverwege bij Wildcatter Ranch & Resort. Wildcatter kijkt uit over een groene vallei met een woelige geschiedenis. Halverwege de 19^e eeuw drongen de kolonisten door tot dit deel van Texas. Er volgde een bittere strijd tussen de kolonisten en oude Amerikaanse volkeren, zoals de Comanches en Kiowas. Een strijd die lang zou duren en veel bloed zou eisen.

Ik neem mijn spullen uit de auto en ga de koele lobby in. Een kleine zaal bekleed met hout en met een grote open haard. Ik check in, trek mijn koffers de trap op en ga mijn gezellige kamer in. Door het raam zie ik de uitgestrekte landerijen. Er is geen spoor meer te zien van de strijd tussen de kolonisten en volkeren. Maar heel ver zit die geschiedenis niet. In de bibliotheek van Wildcatter vind ik geschiedenisboeken en documentatie over het gebied. Over wat er hier gebeurde. Een tijdlang zit ik met een boek op mijn schoot in een van de lederen zetels.

Paardrijden in Texas

Wanneer de hitte wat gaat liggen in de late namiddag, volg ik de gravelweg van het hotel de vallei in. In de verte zie ik de stallingen al liggen. Voor de stallingen staan gezadelde paarden en ertussen loopt een cowboy. Hij drenkt de dieren en checkt de zadels. Wanneer hij me ziet, geeft hij zijn hoed een tikje. Howdy.

Ik klim in het zadel, hou de teugels losjes in mijn rechterhand, zoals dat moet in Texas, en volg de cowboy de wildernis in. Net zoals je verwacht van een cowboy, is deze spaarzaam met zijn woorden. Hij geeft me wat aanwijzingen nu en dan en noemt de naam van de rivier die door het land snijdt (Brazos). Verder rijden we in stilte door de woeste natuur. De lederen zadels kraken, krekels springen weg onder de paardenhoeven.

Na een uurtje of twee rijden we weer over de ijzeren poort van Wildcatter door. Ik laat me uit het zadel glijden, tik een paardenvlieg weg en leid het paard naar de stallen. Terwijl de zwijgzame cowboy de paarden afzadelt, ga ik de wei in, waar de meer paarden grazen en in ondiepe poelen afkoelen. Dit stuk van de Panhandle is helemaal anders dan de high plains. Warm en vochtig en groen. 

The stars at night, are big and bright

Nadat ik de geur van paard van me heb afgewassen, zoek ik het restaurant van Wildcatter op. Het schemert intussen en ik kies een plaats op het terras. Ik bestel een cocktail en een bordje jalapeño poppers: gefrituurde jalapeño pepers gevuld met roomkaas.

Terwijl ik eet, wordt het steeds donkerder. Het is windstil en zwoel, en in de struiken dansen vuurvliegjes. In Amarillo en Lubbock was het geluid van verkeer nooit ver weg, maar hier is het muisstil.
Na het eten ga ik terug naar mijn kamer. Ik zet de ramen wijd open en lig een tijd in bed te luisteren naar de stille nacht van Texas. Sterren twinkelen aan de inktzwarte hemel. Zachtjes soes ik in slaap.

Tex-mex: de Texaanse keuken op zijn best

Na het ontbijt in Wildcatter, vervolg ik mijn weg naar Grapevine. Grapevine ligt in de schaduw van Dallas Fort Worth. Een klein, historisch stadje met zo’n typische Main Street, een watertoren, een oude cinema en een stadhuis. Net een Hallmark wenskaart.

Ik parkeer de auto op een parking bij Main Street en wandel meteen het terras van Esparza’s op. Een tex-max restaurant. Aan een tafel in de schaduwen kijk ik hoe families en dagjestoeristen genieten, hoe obers met schalen vol nacho’s en queso tussen de tafels zigzaggen, of verse guacamole aan tafel bereiden. Boven mijn hoofd zoeven kolibri’s.

Tex-mex is, zoals de naam het al zegt, een mix tussen Texaans en Mexicaans. Invloeden uit beide culturen smolten samen tot een van de meest prominente keukens van Amerika. En een van de lekkerste. Verse groente, kaas en pikante pepers. Ik smul tot ik er bij neer val.

Grapevine Main Street

Het stadje Grapevine werd al in 1844 gesticht. De rijke ondergrond bleek uitstekend voor het verbouwen van katoen en de veehouderij, en Grapevine werd een centrum van landbouw. Een plaats waar boeren hun waren verkochten, waar katoenboeren hun oogst konden verschepen met de Cotton Belt Railroad.

Hoewel de stad uitgroeide tot een moderne stad die tegen Dallas aanleunt, bleef het historische centrum bewaard. Main Street is het kloppende hart van dat historische centrum. Achter de oude gevels gaan moderne boetieks schuil, dive bars en wijnhuizen. Op het einde van Main Street loopt Grapevine Vintage Railroad, waar een oude, gerenoveerde train wacht op passagiers.

Ik breng de hele namiddag door in Main Street. Proef wijn bij Messina Hof Winery, maak een kunstwerk van glas bij Vetro Glassblowing studio. Ik klim aan boord van de Grapevine Vintage Train. En wanneer het te warm wordt, spring ik binnen bij Beth Marie’s Oldfashioned Ice Cream, waar ik lepeltjes ijs proef met smaken zoals bee’s Knees (lavandel en honing) en Evil Elvis (banaan, chocolade, pindakaas en bacon).

In de dive bar

Ik sluit mijn dag in Grapevine af in Tolbert’s. Een bruine kroeg, of dive bar. De zaak zit stampvol. Mensen zitten aan houten tafels en eten kommen chili, of zitten aan de bar en drinken bier van de tap. Ik zie meer cowboyhoeden dan ooit tevoren.

Ik zoek me een weg tussen de mensen tot aan mijn tafeltje. Op het podium achteraan de zaak stemt een rockband de gitaren af. Ik bestel nog net op tijd een portie pried pickles en een kom chili voor de bank begint te spelen en het dak eraf gaat. Mensen dansen, drinken, feesten. En ik, ik doe gewoon mee.

Het feest in Tolbert’s duurt de hele avond, maar na een paar uurtjes geef ik er de brui aan. Ik rij naar het Courtyard by Marriott Dallas DFW Airport North/Grapevine voor een nachtje welverdiende slaap.

Openluchtmuseum Nash Farm

’s Ochtends rij ik een laatste keer Grapevine in. In een van de omliggende wijken vind ik Nash Farm, een 19^e-eeuwse boerderij in bijna authentieke staat. Nash Farm werd gebouwd door de familie Nash, die generatieslang in het huis woonden en kleinvee hield op het omliggende land. In 2008 werd de boerderij gerenoveerd, zodat ze bewaard kan blijven.

Vandaag is Nash Farm een openluchtmuseum. Je kan de boerderij bezoeken en je laten rondleiden door een van de mensen die er elke dag aanwezig zijn, en die de boerderij draaiende houden zoals ze ruim 150 jaar geleden draaide. In de tuin groeien gewassen, in de weiden staat kleinvee.

Wanneer ik de boerderij bezoek, word ik ontvangen door de boerin gekleed in een 19^e-eeuwse jurk en laarsjes. Lange mouwen en rok tot op de grond, en dat in de hitte van Texas. De boerin leidt me door de boerderij, toont me de schapen, de kippen, het woonhuis met zijn originele meubels. In de keuken serveert ze koekjes en limonade uit de tuin aan de lange tafel.

Ik kan niet anders dan Nash Farm vergelijken met het National Ranching Heritage Center in Lubbock. Met de Palo Duro Creek Ranch die in bezocht in Amarillo. Elk geeft op hun eigen manier een interessante kijk in het verleden van Texas. Een verleden dat nog niet zo lang geleden is, en de basis vormt van het Texas van vandaag.

Het Texas van vandaag wordt gevormd door zijn recente geschiedenis, maar evengoed door moderne invloeden. Texas is niet zo maar het een of het ander. Het is alles tezamen, en dan nog wat. Texas is Texas.

Een staat die je gezien moet hebben.

Boek je roadtrip door Texas

Texas is het gemakkelijkste te bereiken met het vliegtuig. Ik vloog van Brussel naar Amarillo, met tussenstops in Londen en Dallas Fort Worth. Terug vloog ik van Dallas Fort Worth naar Brussel, met overstap in Londen.
Er is ook een rechtstreekse vlucht van Amsterdam Schiphol Airport naar dallas Fort Worth.

• Vergelijk vluchten naar Texas

Texas ligt in het zuiden van de Verenigde Staten en is de tweede grootste staat. De afstanden zijn er enorm, en in de zomer kan het er erg heet zijn. Je hebt dus een huurauto nodig om je te verplaatsen.

Ik vertrok in Amarillo, reed naar het zuiden naar Lubbock, en boog dan af naar het westen tot ik Grapevine bereikte. Onderweg logeerde ik in Wildcatter Ranch en Resort.

Grapevine heeft verschillende fijne boetiekhotels, maar evengoed enkele grotere hotels, zoals het Gaylord Texan Resort en het Courtyard by Marriott Dallas DFW Airport North/Grapevine. Neem vooral je tijd om Grapevine te verkennen, want de stad bulkt van de fijne adresjes:

• Esparza’s Restaurante Mexicano
• Messina Hof Winery
• Vetro Glassblowing Studio
• Tolbert’s Restaurant and Chili Parlor
• Beth Marie’s Old Fashioned Ice Cream
• Nash Farm
• Grapevine Mills Shopping Center
• Meow Wolf immersive Art Experience

Je vindt meer informatie over Grapevine op Grapevine Vintage Texas en meer informatie over Texas op Travel Texas, en meer inspiratie op Reisgoesting.