Na een roadtrip van een paar uren door de vlakke high plains van Texas, rijd ik de stad Lubbock in. Een kruispunt van brede banen, met fastfoodrestaurants en winkels aan de kant van de weg. Het is intussen middag geweest en de zon brandt ongenadig. Ik rij de parking van het Cotton Court Hotel op en vlucht de schaduwen in.
Thank you for reading this post, don’t forget to subscribe!Het Cotton Court is een gloednieuw hotel, in een gebouw dat op een oude katoenfabriek lijkt. Het interieur is industrieel, met een open haard (die gelukkig niet brandt) en lederen chesterfields. Op de binnenplaats draait een DJ plaatjes terwijl de gasten afkoelen in het zwembad. Terwijl ik mijn beurt om in te checken afwacht, krijg ik een blikje koud water, dat ik prompt in mijn nek leg. Ahhh.
Mijn kamer is ruim en heerlijk fris. Tegenover het bed staat een Amerikaanse koelkast, gevuld met frisdrank en bier. De badkamer is betegeld en heeft industriële elementen. Ik drop mijn bagage, neem een frisse douche en maak me klaar om Lubbock te ontdekken.
Lubbock: geboorteplaats van Buddy Holly
Lubbock is een universiteitsstad, een tech hub, een plaats waar entrepreneurs start-ups en hippe bars uit de grond stampen. Maar Lubbock staat vooral bekend als de geboorteplaats van zanger Buddy Holly. De zanger werd 1936 geboren in Lubbock en werd er na zijn dood in 1959 begraven.
Het Buddy Holly Center in Lubbock vertelt het verhaal van de korte, maar intense carrière van Buddy Holly met een nauwkeurig samengestelde collectie memorabilia, foto’s en feiten. Het museum is niet zo groot, maar wel indrukwekkend. Een must voor wie Lubbock bezoekt.
Na een rondleiding in het Buddy Holly Center neem ik de auto naar de begraafplaats van Lubbock: een uitgestrekt dodenveld met lage grafstenen en industrie op de achtergrond. Het is even zoeken, maar dan vind ik het graf van Buddy Holly. Niet meer dan een bewerkte sterk in de grond gezonken, bedekt met kleine giften en dollarmuntjes. Een nederig einde voor een zanger wiens carrière zo’n vlucht nam.
Wijn uit Texas
Net zoals Amarillo, ligt Lubbock op de high plains van Texas. Het klimaat van de regio is uitstekend voor het verbouwen van katoen en pinda’s, en zelfs wijnranken. Weinig mensen verwachten om wijngaarden te vinden in Texas en ik ben er daar een van. Maar daar sta ik, aan de ingang van Llano Estacado Winery.
Ik word met open armen en klaarstaande wijnglazen verwelkomd in de Llano Estacado Winery. Ik krijg een woordje uitleg en mag van de wijnen proeven. Texaanse wijnen blijken licht te zijn, en een tikje aan de zoete kant. Heel drinkbaar en verkoelend in de hitte.
Van de Llano Estacado Winery ga ik naar restaurant Fresh American. Een stijlvol restaurant met Franse invloeden, en een schitterende stille projectie op de muren. Ik proef er van een cocktail met jalapeño en een romige pasta. Genoeg om helemaal voldaan en misschien een tikje in de wind in mijn bed te ploffen.
Caprock Canyon State Park
’s Ochtends sta ik vroeg op. Zonder ontbijt stap ik in de auto en draai ik de highway op. Het is een eind rijden en ik ben van plan om onderweg mijn ontbijt bij elkaar te scharrelen. Net zoals een echte Texan.
Na een uurtje in de auto stop ik bij Panchita’s Breakfast Burrito’s, een gammel huisje langs de weg. Een raampje schuift open en Panchita’s gezicht verschijnt. Met een ernstige uitdrukking op haar gezicht neemt ze mijn bestelling op. Dan gaat het raampje weer dicht. Ik wacht op de parking, tot het raampje weer opengaat en Panchita mij mijn ontbijt aanreikt. Burrito in de hand rijd ik door. Het is nog een eind naar het Caprock Canyon State Park.
Het Caprock Canyon State Park is van de een grootste State Parks van Texas, en een van de bekendste. Net zoals Palo Duro Canyon bestaat Caprock Canyon uit rode rotsen en ondergrond, begroeid met taai en droog struikgewas. Er leven bizons, roadrunners, prairiehonden. Net wanneer ik door de toegangspoort rijd, scheert er een kalkoengier door de lucht.
Het Eagle Point Trail in Caprock Canyon State Park
Aan de hoofdingang van Caprock Canyon State Park staat een klein bezoekerscentrum met toiletten en een resem waarschuwingen op grote borden. Neem voldoende water mee. Neem snacks mee. Volg de paden. Blijf minstens vijftig meter van de bizons. Bizons kunnen je in een oogwenk vertrappelen. Laat de bizons met rust.
Binnen krijg ik van de park rangers een kleine wandelkaart mee. Het Eagle Point Trail is mooi, en nauwelijks drie kilometer lang. Perfect voor een hete dag als deze.
Met een drinkbus vol water in mijn hand begin ik te wandelen. Het pad loopt op de rand van de Canyon. Het landschap glooit, zakt zacht weg in de Canyon. Nu zie ik de rode rotsen, dan zie ik niets dan zand en droge struiken. Altijd hoor ik het diepe brommen van bizons in de verte. Niets om me zorgen over te maken, het geluid draagt gewoon ver op de wind.
Het is moeilijk om tijd en afstand in te schatten in een landschap als dit. Maar ik moet toch al zo’n twee kilometer gelopen hebben, denk ik. Mijn drinkbus is bijna leeg en mijn telefoon heeft geen ontvangst. Geen zorgen, ik ben nog steeds op het juiste pad, denk ik. De bizons brommen ergens achter me. Of naast me. Het is niet ver meer. Denk ik.
(Bijna) botsing met een wilde bizon
De weg maakt een bocht, en nog een bocht. Ik probeer zo veel mogelijk in de schaduw van de lage struiken te lopen. Dan stop ik. Op het pad, nauwelijks twintig meter verderop, staat een bizon. Het beest is gigantisch en het heeft me gezien. Het houdt me strak in de gaten, maar blijft waar het is. Ik besluit hetzelfde te doen en ga in de schaduw van een ruwe struik staan. Vaagweg herinner ik me dat ratelslangen zich soms in de struiken en diepe grassen verstoppen, maar die bizon heeft op dit moment prioriteit.
Ik wacht. Een hele tijd. Ik maak een aantal foto’s. De bizon blijft waar hij is, en heeft intussen het gezelschap van andere buffels gekregen. Er zitten kalveren bij. Net wanneer ik twijfel of het niet beter zou zijn om terug te keren, stapt er achter me een bizon uit de struiken. En nog een. De kudde heeft me in alle stilte omsingeld.
Ik kan niet anders dan vooruit gaan. Met een gezond respect voor de bizons, volg ik met trage bewegingen het pad. Wanneer ik de kudde achter me heb gelaten, verhoog ik mijn tempo. Nerveus kijk ik achterom. De bizon staat me nog steeds aan te kijken. Dan zakt hij door zijn knieën, rolt om en neemt een stofbad. De dreiging is voorbij.
Terug in het bezoekerscentrum durf ik de park rangers niet te vertellen wat er net is gebeurd. Maar al te vaak vallen bezoekers bizons lastig. Geïrriteerde bizons zijn razendsnel en dodelijk sterk. Wanneer het misgaat en mensen gewond raken, wordt de bizon meestal afgeschoten. Dat wil ik niet.
National Ranching Heritage Center
De zon heeft zijn hoogste punt bereikt, en ik laat Caprock Canyon achter me. Ik volg de highways terug naar Lubbock, maar voor ik terugkeer naar het Cotton Court Hotel, stop ik aan het National Ranching Heritage Center.
In de 19e eeuw trokken gelukzoekers uit de hele wereld naar Amerika. Op zoek naar een nieuw leven, trokken ze dieper en dieper het land. Nederzettingen ontstonden, werden dorpen en groeiden uit tot steden. Ertussen werd het land ingenomen door ranchers, die grote stukken land aansloegen voor hun vee.
Het was een barre tijd, met weinig slaagkans of zelfs overlevingskansen. Maar veel van de huidige ranches in Texas stammen nog uit die tijd. Het National Ranching Heritage Center vertelt het verhaal van die ranchers. Vooral het openluchtmuseum, met verschillende hutten, stallen en woonhuizen uit de afgelopen eeuwen, is indrukwekkend.
Ik heb een zwak voor openluchtmusea. Ze geven je het gevoel dat je terug de tijd in gaat. Een tijdlang dwaal ik tussen de oude huizen, ruik ik het hout, voel ik aan de roestige branding irons waarmee vee gebrandmerkt werd. In het midden van het park wiekt een ijzeren watermolen in de zon. Dan, wanneer de hitte me te veel wordt, bezoek ik het museum. Het museum huist wisselende stukken. Nu eens kunst, dan weer historische artefacten. Ik vind er een opstelling met kostuums en props van de tv-serie 1883, een spin-off van het populaire Yellowstone.
The Funky Door
Wanneer de hitte eindelijk wat zakt, stop ik bij de Funky Door voor een hapje te eten. Het is rustig in het grote restaurant, en naar het schijnt is dat een uitzondering. Ik ga aan een tafeltje zitten en neem de menukaart in mijn handen. Lang hoef ik niet te kijken. Ik bestel een groot glas water en fried pickles. Gefrituurde augurken die je eet met ranch dipsaus. Heb ik altijd al willen proeven.
On the road again
Na een nacht in het Cotton Court sta ik vroeg op. Pak mijn spullen en stap de auto in. Het is nog vroeg en de zon brandt nog niet zo erg. Maar voor ik Lubbock achter me laat, stop ik in de Cast Iron Grill voor ontbijt. Een roadtrip door Texas vereist een volle buik, dat spreekt voor zich. Ik duw de deuren open, en de geur van ontbijt waait me tegemoet.
De Cast Iron Grill is zo’n restaurant dat je bijblijft. Eigenaar Teresa – met cowboy boots en een brede lach – ontvangt je alsof je lang verloren familie bent. Met een stevige maaltijd en een stuk huisgemaakte pie toe. Terwijl ik eet, kijk ik naar de mensen in de Cast Iron Grill. Cowboys op zoek naar ontbijt, werkers met een kop koffie in hun handen. Aan een tafeltje in de hoek zit de sherrif.
Ik geniet met volle teugen van eieren met hashbrows, en laat me dan verleiden door de taarten van Teresa. Ananas, slagroom, kersen en een fikse portie moederlijke liefde: alleen het beste is goed genoeg voor de klanten van Teresa. Exact wat ik nodig heb om mijn roadtrip door Texas verder te zetten.
Boek je roadtrip door Texas
Omdat Texas de tweede grootste staat van de Verenigde Staten is, is het een geweldige bestemming voor een roadtrip. Ik rijd door de Panhandle, van Amarillo naar Lubbock naar Grapevine.
Om Texas te bereiken, neem je best het vliegtuig. Er is een rechtstreekse verbinding tussen Amsterdam Schiphol Airport naar Dallas Fort Worth, vandaar je doorvliegt of rijdt naar Amarillo of Lubbock. Vlieg je van Brussel Airport Zaventem, dan moet je een overstap maken in Amsterdam of Londen.
Om Texas (en de Verenigde Staten) te betreden, heb je een ESTA of een visum nodig.
Texas is een van de grootste staten en heeft een strenge winter en bloedhete zomer. Je kan je dus best verplaatsen in een huurauto.
Lubbock is een toffe stad waar je fijn logeert in het Cotton Court Hotel, en lekker kan eten in een van de geweldige bars, zoals:
Plan je bezoek aan Lubbock met Visit Lubbock, en je bezoek aan Texas met Travel Texas. Op Reisgoesting vind je meer inspiratie en reisverhalen over de Verenigde Staten.
Leave a Reply