reizen

Woepsie, reizen gaat echt niet altijd perfect

Als reisblogger is het mijn job om te vertellen over de mooiste kanten van een bestemming. Ik moet jou goesting doen krijgen om die bestemmingen te bezoeken. Maar achter die perfecte foto’s schuilt zo veel meer. Het loopt namelijk niet altijd perfect.

Als je Instagram opent, dan zie je ontelbare perfecte reisfoto’s. Je kent ze wel. Meisje in bikini op het strand, liefst met zo’n enorme strandhoed. Man op de top van een berg, met hipster-tattoo op zijn blote kuiten. En hey, ik snap dat, ik heb ook graag mooie foto’s van mijn reizen. Maar om dat allemaal eens in perspectief te zetten, vertel ik vandaag over al die keren dat het misging. Dit zijn de woepsies van al die jaren dat ik al reis. Want reizen is zelden perfect. Sommige aspecten van het reizen leer je met vallen en opstaan. Letterlijk.

Schelpdieren eten
De allereerste keer dat ik als blogger op reis ging, reisde ik naar de Azoren. Er was een redelijk grote groep bloggers en journalisten aanwezig, en op een dag aten we schelpdieren voor lunch. Iedereen at van hetzelfde gerecht, dat opgeschept werd uit dezelfde kookpot. En toch is er daar iets misgegaan. Je raadt het al, ik had een knoert van een voedselvergiftiging. Als enige.

Reizen

De boosdoeners. Nochtans in eerste instantie echt smakelijk.

Toen ’s nachts bleek dat ik niet beter werd, werd ik met een emmertje in de auto gezet en naar het ziekenhuis gereden. Ik moest er alleen naar binnen, niemand anders mocht mee. De dokters bleken amper Engels te spreken, dus het duurde een tijdje voor ik duidelijk kon maken wat het probleem was.

Maar uiteindelijk snapte de dokter mij toch. Ze zuchtte eens diep bij het idee dat er wéér een toerist ziek was geworden van schelpdieren, en zette routineus een spuit tegen de misselijkheid in mijn arm. Ik werd onmiddellijk ongelofelijk high. Helemaal van de wereld. Blijkbaar heb ik de hele rit terug naar het hotel zitten praten in half Nederlands, half Engels. Weet ik niks meer van.

Poserende bloggers
Zoals je weet, is het de job van reisbloggers om een bestemming op een aantrekkelijk manier te presenteren. En daar horen foto’s bij. Sommige bloggers specialiseren zich in reis- of natuurfotografie, andere bloggers gebruiken hun gezicht als merk en poseren zelf in de foto’s. Met al die foto’s moet het gewoon af en toe misgaan.

Ook bij mij dus. Soms kruip ik op hekken, of onder dingen om een perfecte foto te bereiken. Of soms probeer ik ergens op te klimmen, om een foto van mezelf te maken. Soms gaat dat mis, en kom ik op de grond terecht. Woepsie.

Reizen

In Noorwegen, mid-woepsie.

Maar soms komen er ook goede dingen voort uit zo’n bloopers. Deze foto nam ik in de lente van 2018 in de Vlaamse Ardennen. Ik had het moeilijk om een interessant perspectief voor een foto te zoeken, toen ik struikelde en met camera en al plat op mijn gezicht ging. Bleek dat het perspectief van daar beneden exact was wat ik zocht!

Reizen

De boshyacinten in kikkerperspectief.

Van de piste gehaald door een Viking
Toen ik ging skiën in Trysil, was het weer niet zo goed. Het was bewolkt, mistig en er hing veel sneeuw in de lucht. Dus toen ik super enthousiast de piste op ging, zag ik niks anders dan wit. Wit boven mij, wit onder mij, wit rond mij. Ik begon te duizelen en viel om. Ski patrol werd gebeld.

Terwijl ik zat bij te komen, werd ik opgepikt door een enorme, Vikingachtige man met een sneeuwscooter. Hij pakte mij op, zette mij op zijn sneeuwscooter en bracht mij in veiligheid.

In andere omstandigheden had ik er enorm van genoten om met een  sneeuwscooter en een Viking over de pistes te razen, maar nu voelde ik mij nogal verslagen.

Reizen

Achterop de sneeuwscooter van die Viking.

Noorderlicht fotograferen
Op een nacht in Finland kreeg ik plots telefoon. Eén van mijn collega’s gilde dat er noorderlicht was, en dat ik nu direct naar buiten moest komen. Ik sprong uit bed, deed een jeans en een trui aan, en rende naar buiten met mijn camera.

Dit was niet de eerste keer dat ik noorderlicht zag, en ook niet de eerste keer dat ik het fotografeerde. Ik zette de settings van mijn camera juist, zette de camera op mijn statief en nam een foto. Er gebeurde helemaal niks.
Ik panikeerde, want noorderlicht kan heel snel verdwijnen. Dus liep ik naar mijn collega, toevallig een heel goede fotografe, en vroeg om haar hulp. Ze nam mijn camera, veranderde iets aan de settings en zei dat dit zou moeten werken.
Ik nam een nieuwe foto. En weer niks.

Ik riep naar mijn collega dat het niet werkte, en dat ik niet wist wat ik moest doen. En mijn collega riep terug. Of ik er wel aan had gedacht om de cover van mijn lens te nemen.

Niet dus. Ik was foto’s aan het maken met mijn lenscover op mijn lens. Woepsie.

Dat incident met die tent
De allereerste keer dat ik op reis ging zonder mijn ouders, reisde ik met drie vriendinnen naar Ierland. Ik was amper achttien jaar oud. We hadden elk een rugzak, en twee tenten waar we tezamen in sliepen. Die hele reis was een droom die uitkwam.

Op één van de laatste nachten in Ierland hadden we het lumineuze idee om op de rand van een klif te gaan slapen. Kei romantisch, met direct uitzicht over de oceaan. Wat kan er misgaan, toch?

Reizen

Wat kan er misgaan wanneer je je tent op de rand van een klif zet, he?

’s Ochtends werden we wakker door het gebulder van de wind. Onze tentjes werden plat tegen de aarde gedrukt door die windkracht, en wij probeerden zo goed en zo kwaad als mogelijk wat kleren aan te doen en onze spullen bij elkaar te rapen.
Zodra we uit de tent kropen, rukte de wind de tentjes met haringen en al uit de grond. Daar vlogen onze tentjes (gelukkig) landinwaarts. Er zat niks anders op dan met rugzak en al achter die tentjes te lopen tot we ze weer gevangen hadden. Kei romantisch, slapen op een klif.

Op elke reis gaat er wel iets mis
Reizen loopt zelden perfect. Er kunnen tientallen dingen misgaan. En da’s ok. Dat is gewoon wat er gebeurt als je uit je comfort zone stapt. Meestal gaat het goed, en soms gaat het mis. Maar zolang er geen echte schade is: shake it off.

Gelukkig kan je jezelf ook in zekere mate voorbereiden op zo’n woepsie. Zo heb ik meestal een setje kledij in mijn handbagage zitten, voor het geval mijn bagage verloren gaat. Ik heb een kopie van mijn paspoort in mijn bagage zitten. Wanneer ik bijna vertrek, check ik wat mijn verzekering al dan niet dekt in dat land, en koop ik eventueel een extra verzekering.

En natuurlijk heb ik vooral een redelijk goed relativeringsvermogen. Dat moet wel, met al die keren dat ik over mijn eigen voeten struikel.

Woepsie.

Nog zo’n schaamtelijk skimoment: ik was achterovergevallen, maar bleef naar beneden glijden. Het leven is hard.

5 Comments
  1. Hahaha geweldig om te lezen. Dat van die lensdop is zo herkenbaar. Ik probeer ook wel eens een foto te maken en vraag me dan af waarom ik niks door de zoeker zie…. Uhm tja…

    • Je hebt geen idee hoe blij ik ben te horen dat andere mensen dat ook meemaken 😀

  2. Heel leuk om te lezen en vooral heel herkenbaar
    Vooral nadien kan een mens er nog wel eens mee lachen met al die dwaze of grappige toestanden die je ooit meemaakte op reis. En deze zijn vaak het leukste om te delen. Dus tof dat je dit aan de ” wereld ” kenbaar maakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *