Soms gaat het bijna mis

Soms gaat het bijna mis op reis

Net zoals in het dagdagelijkse leven, gebeuren er op reis soms dingen die eigenlijk ronduit gevaarlijk zijn. Gelukkig gebeurt dat niet vaak. Maar toch. In dit artikel vertel ik over de keren dat het bijna echt heel fout liep.

Eerder schreef ik al een verhaal over de woepsies die ik meemaak tijdens het reizen. Want iedereen struikelt wel eens over zijn eigen voeten, toch? Iedereen vergeet wel eens zijn tandenborstel in het hotel. Woepsie.
De verhalen in dit artikel gaan over hoe het bijna écht fout liep. Gevaarlijke situaties die me flink hadden kunnen verwonden. Of erger.

Ik vertel deze verhalen niet omdat ik je bang wil maken. Integendeel, voor de drie keer dat het bijna mis ging, ging het honderden keren helemaal goed! Maar dat wil niet zeggen dat je niet voorzichtig moet zijn. Je weet immers nooit.

Mijn bed sloeg op hol
Bijna twee jaar geleden bezocht ik Peru voor het eerst. Ik zat twaalf uur in het vliegtuig, en bij aankomst ging ik zo goed als direct aan het werk. Je kan je dus voorstellen dat ik elke nacht doodmoe in mijn bed belandde.
Tijdens de tweede of de derde nacht logeerde ik in Ica. Ik had een flinke kamer helemaal voor mij alleen, op het gelijkvloers van een groot hotel met verschillende gebouwen in een groene tuin. Mijn bed stond in het midden van die kamer, met het hoofdeinde tegen de muur.

’s Avonds, na een bijzonder lange dag, kroop ik in mijn bed en viel ik onmiddellijk in slaap. In het midden van de nacht werd ik wakker omdat mijn bed leek te galopperen. Het hoofdeinde sprong omhoog, en het voeteinde sprong opzij. In mijn slaapdronken toestand voelde ik een paar seconden een heel intense angst. Om dan meteen te denken: f*ck this, ik ben hier te moe voor. Ik draaide me om en viel weer in slaap.

In de ochtend, aan het ontbijt, kreeg ik te horen dat we die nacht een aardbeving van 5.6 op de schaal van Richter hadden gehad. Slik.

Soms gaat het bijna mis

Gelukkig liep het verder op rolletjes in Peru.

Een angstig voorgevoel
Tijdens onze reis door Engeland, afgelopen september, logeerden Manlief en ik elke nacht in een andere Airbnb. We hadden de meest geweldige ervaringen, sliepen bij superlieve mensen en genoten gewoonweg intens van onze reis.

Ergens halverwege die reis, boekten we een Airbnb bij een gezin. Het ging om een kleine studio aan een groter woonhuis. Alle kamers lagen op een rijtje: de keuken, de woonkamer, de slaapkamer en de badkamer. De studio was een beetje ouderwets, maar prima in orde. De eigenaars verwelkomden ons weliswaar een beetje droog, maar verder waren we heel tevreden met onze slaapplaats.

En toch. Er was iets mis. Zodra ik in die studio stapte, voelde ik mij ongemakkelijk. Een vreemd soort buikgevoel. Manlief stond een beetje verbaasd te kijken, want ik ben geen bang persoon. Ik troostte mezelf met het feit dat het maar voor één nachtje was, en dat we in de ochtend weer zouden doorreizen. Niks aan de hand, toch?
De eigenaars hadden de ramen opengezet, maar het was toch een beetje koud in de studio. Dus terwijl ik aan het koken ging, sloot Manlief de ramen en zette hij de verwarming aan. Na een snelle spaghetti kropen Manlief en ik in bed.

Midden in de nacht werd ik wakker van een fel gepiep. Ik schrok en kroop in een angstreflex onder de dekens, roepend naar Manlief dat hij moest gaan kijken wat er mis was. Manlief vond in de woonkamer een alarm dat lustig hing te piepen. Eerst dacht hij dat het om een bewegingssensor ging. Dat er dus iemand in de studio was binnengedrongen. Maar toen ontdekte hij dat het om een CO2 melder ging. Oef, geen inbrekers dus. Manlief zette wat ramen open en kroop weer in bed.

Pas de volgende ochtend beseften we dat we eigenlijk van geluk mochten spreken dat het alarm was afgegaan. Dat er überhaupt een alarm was. CO2 is dodelijk. Slik.

Soms gaat het bijna mis

Gelukkig waren bijna al onze Airbnb ervaringen ronduit positief!

Gevangen door de wind
Onderweg naar het prachtige Trøndelag vloog ik vanuit Oslo naar Røros. De luchthaven van Røros is klein. Meer dan een landingsstrook en een kleine terminal vind je er niet. En dus vloog ik met een klein vliegtuig van Widerøe. Je weet wel, zo’n toestel waar amper dertig man in kan, met slecht één stewardess.

Wanneer ik vlieg, probeer ik meestal wat te dutten. Dan gaat de tijd wat sneller. Ook deze keer viel ik redelijk snel in slaap. Ik voelde wel dat het vliegtuig een U-bocht maakte, maar ik registreerde het niet echt. Tot er een enorme windvlaag tegen het toestel beukte, net wanneer we middenin die U-bocht zaten. Ik was op slag klaarwakker!

Na die U-bocht landde het vliegtuig al snel in Røros en ik vergat het hele incident. Tot ik de volgende ochtend deze foto van Trond Sollihaug onder mijn neus kreeg. Een jetliner werd tijdens zijn landing nét niet van de landingsbaan geblazen door kruiswinden. Die foto was op hetzelfde moment gemaakt als toen ons klein vliegtuigje door de wind gegrepen werd. Slik.

Soms gaat het bijna mis

Gelukkig was dat kleine vliegtuigje toch lekker stevig.

Shake it off
Ik zei het al eerder: soms gaat het mis tijdens het reizen. Zolang er geen schade is, zolang je niet gewond bent, moet je het van je afschudden en weer door gaan. Laat je vooral niet tegenhouden door wat er al dan niet mis kan gaan, want dat werkt alleen maar verlammend. En, geef toe, er kan ook heel wat misgaan wanneer je gewoon thuis blijft.

Bekijk het zo: soms gaat het inderdaad bijna mis, maar je houdt er meestal een schitterend verhaal aan over.

4 Comments
  1. Je moet wat geluk hebben in het leven. En op reis natuurlijk :). Wij ontsnapten op het nippertje aan de aanslagen in Sri Lanka. En aan die op het Djemaa el Fna -plein in Marrakech.

  2. Soms moet je echt geluk hebben, maar zo’n aardbeving klinkt heel heftig. Wij hadden in Nieuw-Zeeland een engeltje op onze schouders, toen onze auto slipte en de hele weg over tolde. Er was net op dat moment geen tegenligger en we bleven op de een of andere manier op de weg. Het was doodeng, maar we hadden beide helemaal niks

    • Ooh, dat klinkt ook eng! Ik heb wel eens een ongeval voor mijn neus zien gebeuren. Niemand gewond, maar wat was het eng! Blij dat jullie ook OK waren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *