West Highlandway

Op de West Highlandway

Sommige mensen vinden het nogal ongeloofwaardig wanneer ik hen vertel dat mijn meest favoriete manier van reizen met de rugzak en de tent is. Maar voor mij kan er niets op tegen de zalige gedachte dat je ’s avonds knus en warm in je slaapzak zal kunnen kruipen terwijl je een simplistische avondmaal aan het koken bent in de voortent.

Indommelen met het ritmische geluid van de regen op de achtergrond maakt het plaatje helemaal compleet. Afgezien van de momenten waarop je denkt dat je met je hele hebben en houden de lucht in gaat vliegen uiteraard.

West Highlandway

Marie krijg je niet gelukkiger dan wanneer ze per tent mag reizen.

Een paar weken geleden trok ik met mijn zus Stefanie de Schotse hooglanden in voor een 4-daagse trektocht langs de West Highland Way. Normaal gezien doen de meeste mensen 7 dagen over het 152 kilometer lange pad, maar wij waren zo snel dat we…
Was het maar waar. Een hele week rondtoeren in de regen leek ons net iets te veel van het goede dus besloten we om het, volgens vele bronnen, mooiste stuk af te leggen van Inverarnan tot Fort William.

Omdat we allebei al gevlogen hadden dit jaar besloten we om op een iets minder milieu belastende manier op reis te vertrekken en met de bus te gaan. Het enige wat ik hier over kan zeggen is dat ik waarschijnlijk een jaar minder zal leven door alle stress die deze manier van reizen mij bezorgd heeft. Je zou denken dat drie uur overstaptijd meer dan voldoende is, maar dat is buiten de Londense ochtendspits gerekend. Hoewel ik nog steeds graag met de bus reis, zal ik volgende keer in ieder geval een beetje beter nadenken voordat ik nog eens zo’n lange afstand moet overbruggen.

Rustig begin: Inverarnan  – Tyndrum
Op onze eerste dag op de West Highlandway hadden we een wandeling van 21 km voor de boeg. Na een tiental minuten waren we al beste vriendjes met 3 kranige Australische dames op leeftijd die het er nog eens goed van gingen pakken voordat ze echt oud en versleten zijn. Toen we hen niet echt meer konden bijhouden besloten we maar om afscheid te nemen en met ons tweetjes verder te wandelen. Beetje gênant om er zo afgelopen te worden door vrouwen die minstens 40 jaar ouder zijn, maar wij duidden onze veel te zware trekrugzakken aan als de schuldigen.

West Highlandway

Toch nog een mooi uitzicht op de eerste dag.

Eerlijk gezegd vond ik het traject van die dag niet zo impressionant als ik gehoopt had. Voortdurend naast elektriciteitsmasten wandelen is nu ook niet meteen het fraaiste uitzicht. Ik was misschien niet zo enthousiast over de omgeving, maar het belachelijk goede weer maakte al veel goed.
Ons idyllisch kampeerplekje aan het water zorgde er ook nog eens voor dat we dag mooi konden afsluiten. Mensen die al eens in Schotland geweest zijn denken nu waarschijnlijk dom, dom, dom want de combinatie van water, zon en windstilte is namelijk het favoriete weer van onze goede vrienden de midges.

Deze kleine Schotse muggen zijn dorstig naar mensenbloed en circuleren dan ook met honderden tegelijkertijd rond je hele lichaam. Dit was wellicht niet ons beste idee, maar zo konden we toch eens gebruik maken van onze muskietennetjes.

West Highlandway

Een slaapplaats bij het water: ervaren Schotlandreizigers weten wel beter.

Een veel te zware tweede dag: Tyndrum – King’s House Hostel
Ter compensatie van het goede weer van de dag ervoor kregen we bakken regen over ons heen. Dat het wel zal over gaan was onze positieve ingesteldheid die we na een viertal uur toch aan de kant moesten schuiven. Helaas maar waar, dit was regen voor een hele dag. Maar eigenlijk je kan toch ook niet naar huis vertrekken zonder het échte Schotse weer ervaren te hebben?

Ons oorspronkelijk plan om te wildkamperen moesten we jammer genoeg eveneens vergeten. Aangezien de grond overal verzadigd was en er nergens andere tentjes willekeurig opgesteld stonden, besloten we om tot aan de eerstvolgende camping te wandelen. Al bevond deze zich op nog meer dan 10 km afstand (we hadden al 20,5 km achter de rug) en kregen mijn voeten een wel heel intensief voetbadje: de droogkamers en sanitaire voorzieningen waren het afzien meer dan waard.

West Highlandway

Een welkom zicht na een dag regen.

King’s House Hostel – King Loch Leven: de echte highlands op dag 3
Op de voorlaatste dag kreeg ik pas voor het eerst het gevoel dat we ons in de echte Schotse Highlands bevonden. Het eerste stukje, voor we aan de beklimming van de Devil’s Staircase begonnen, liep parallel met de gewone weg en was bijgevolg behoorlijk saai. Maar vanaf het moment dat we een kwartslag naar rechts afdraaiden en er ons een serieuze beklimming te wachten stond, was ik volledig in mijn nopjes.

Al puffend en blazend jezelf een weg naar boven banen en het uitzicht alsmaar spectaculairder zien worden, za-lig! Dit pad deed ons de ietwat saaie en vervelende wegen van eerder op slag vergeten.

West Highlandway

Dit was toch iets heel anders dan wat we de dagen ervoor hadden gezien.

West Highlandway

Het wisselvallige Schotse weer zorgt voor vergezichten zoals deze: één en al kleur en drama.

Laatste loodjes: King Loch Leven – Fort William
Vandaag spanden we ons een laatste keer in om tot het eindpunt van de West Highland Way te wandelen: Fort William. De wandeling van de laatste dag was wederom behoorlijk lang en intensief, maar het was de moeite. Het ellenlange pad slingerde tussen de Schotse bergen en liet je het desolate landschap in al zijn glorie zien. De laatste weg richting Fort William deed het lange afstandswandelpad wel oneer aan door plotseling te veranderen van een magnifiek bospad in een saaie betonnen autoweg.

De bewijzering lier hier jammerlijk ook te wensen over. Toen we eventjes in de war raakten van de pijlen en kozen voor de meest logische optie was deze uiteraard niet de juiste. Na een halfuur uit de richting gewandeld te hebben, zagen we het echt niet meer zitten om helemaal terug te gaan. Gelukkig was er een truckchauffeur zo vriendelijk om ons mee terug te nemen.

West Highlandway

Al liet het uitzicht soms te wensen over, plaatsen als deze maken alles direct weer goed.

West Highlandway

Wat een natuurpracht!

Dagje citysightseeing: Edinburgh
Om onze reis mooi te kunnen afsluiten hadden we nog een dagje Edinburgh gepland. Goed dat we hier maar één dag voorzien hadden want als je geen betalende musea bezoekt, ben je wel rap rond. Maar het was in ieder geval een mooie afsluiter van een al even mooie reis.

Hoewel de West Highland Way mij op vele vlakken heeft verrast, zijn er voor mij persoonlijk toch ook wat minpuntjes aan verbonden. Deze wandeling is in feite ideaal voor mensen die op zoek zijn naar niet al te veel uitdaging. De paden zijn gemakkelijk bewandelbaar en je zal nooit meer dan 10 km aan een stuk uit de beschaving zijn. Maar de delen die dat wel zijn, zijn écht de moeite waard.

Niet ver van de beschaving, maar toch in alle rust en pracht.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *