Obscuur Innsbruck

Wie al eens eerder door Oostenrijk reisde, weet dat er in Tirol behoorlijk wat eigenaardige dingen te vinden zijn. En wie mij ondertussen al een beetje kent, weet dat ik dat onnoemelijk interessant vind!

Tirol is een oeroude regio met een heel rijke mythologie. Wie weet wat er allemaal in die bergen lurkt, nietwaar? Die mythologie, gecombineerd met een sterk christelijk geloof, maakt dat er een hele hoop eigenaardigheden zijn aan het leven in Tirol. Of, toch dingen die voor ons eigenaardig lijken.

Denk bijvoorbeeld aan de Krampus, de ontelbare beschilderde, geklede en met juwelen bekleedde skeletten en schedels in de kerken en de religieus getinte maskers. Tegenwoordig vind je veel van die zaken terug in musea, maar hier en daar kom je ze nog tegen in lokale tradities of kerken.

Volksmuseum
Zo ook in Innsbruck, daar was ik van overtuigd. Ik moest ze alleen zien te vinden. En dus ging ik op zoek. Eerste stop? Het Tiroler Volkskunstmuseum in hartje Innsbruck.

Dit museum toont, zoals de naam al zegt, voornamelijk volkskunst. Klederdracht, huiselijke gebruiksvoorwerpen en speelgoed. Maar zodra je het museum instapt, sta je oog in oog met een Krampuskostuum. Krampus? Dat is een soort demon met een duivelachtig uiterlijk, compleet met hoeven, hoorns en grijnzende mond waaruit een lange tong bengelt.

Jammer genoeg wilde deze Krampus niet lang genoeg stilstaan voor een scherpe foto. Spijtig.

Traditioneel verkleden mannen zich in de eerste twee weken van december, en dan vooral op de avond van 5 december, zich als Krampus. Dan lopen ze met rammelende kettingen door de straten en proberen ze je de stuipen op het lijf te jagen. Ze komen in je huizen en straffen kinderen die niet braaf zijn geweest. Een beetje als een heel angstaanjagende versie van Zwarte Piet.

Al vraag ik me, na het bekijken van onderstaande poppenhoofden uit het Tiroler Volkskunstmuseum,  af of kinderen uit Tirol gewoon onmogelijk bang te maken zijn?

Sankt Josef Kirche
Tweede stop? Of eigenlijk de vierde, vijfde of zesde kerk die ik binnenwipte: de Sankt Josef Kirche in hartje Innsbruck. Een eenvoudige kerk, in het bijzonder in vergelijking met de prachtige barokke kerken in de buurt. Maar deze kerk verbergt iets obscuur.

Negeer je het prachtige interieur, en steek je narthex dwars over, kom je terecht in een zijkapel, die een tikje afgeschermd staat. Op het eerste zicht lijkt het te gaan om een eenvoudige kapel met een ijzeren hek ervoor, maar als je dichterbij komt, ontdek je al snel de schedel die onder het heiligenbeeld rust, en het skelet dat aan de linkerkant in een nis in de muur ligt.

Creepy? Wellicht, maar eigenlijk een heel sterk historisch beeld. Want ooit dienden die skeletten een doel. Naast de duidelijke verering van relieken zoals deze, deden ze vrome kerkgangers er aan denken dat ook zij sterfelijk waren. En dat ze maar best een goed leven leidden, voor ze het tijdelijke inruilden voor het eeuwige.

Anatomisch Museum
De laatste stop, dat viel een beetje tegen. Of eigenlijk, het was mijn eigen kennis van het Duits die me de das om deed. Ik had namelijk niet begrepen dat het Anatomisch Museum van de medische universiteit  in Innsbruck maar een paar uurtjes per week open is. En dus stond ik voor een gesloten deur. Sip gezichtje.

Wat er daar te zien is, dat weet ik dus enkel van horen zeggen: dit piepkleine museum, dat bovendien niet gemakkelijk te vinden is, heeft een mooie collectie droge en natte menselijke specimen en monsters. Bijzonder dus, voor wie interesse heeft in de menselijke anatomie.

Luguber of Interessant?
Interessant? Ik vind van wel. Zonder luguber te willen zijn, ben ik van mening dat de manier waarop mensen met hun doden omgaan, erg veel zegt over hun cultuur. Dat het alom aanwezige christendom in Europa verering van schedels en skeletten toestond, en zelfs aanmoedigde, is alleen maar extra fascinerend.

Misschien daarom dat ik altijd zo blij ben om naar de Alpen te reizen?

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *