Peniche

Een lunch in Bairro do Visconde

Ik reis de hele wereld rond. Machtige bergtoppen, woeste kusten en bevroren landschappen: ik zag het allemaal. Die plaatsen zitten diep in mijn hart weggestopt. En toch, toch zijn de plaatsen, de momenten, waar ik het meest aan terugdenk, degene die mij aan thuis herinneren.

Op een doordeweekse dag stopte ik in Peniche, een vissersstad aan de kust van Portugal. Op het eerste zicht niks bijzonders: auto’s cirkelden netjes het centrum in en uit, mensen liepen over de straat met boodschappentassen en kinderen aan de hand. Maar zodra ik wat beter keek, zag ik de ziel van Peniche.

Peniche

Peniche toont zijn ziel.

De vissersstad
Peniche ligt op wat ooit een klein eiland was, maar dat al snel verzandde in een schiereiland. De zee beukt nog steeds tegen de rotsachtige kliffen, maar aan één zijde raakte het eiland versmolten met het vasteland.
De zee speelt nog steeds de hoofdrol in de stad. In de haven liggen roestige vissersboten, aan de wal boeten de vrouwen de netten. De geur van vis is nooit ver weg. Bijna iedereen hier werkt op de één of andere manier in de visserij. Ze gaan de zee op, of werken in de haven of in de verkoop van de dagverse vis.

Peniche

Vrouwen boeten netten aan de wal. Netten van honderden meters lang.

Het is geen rijke stad, Peniche. Naar onze standaarden zijn veel mensen in Portugal eerder arm. Het centrum oogt nogal rommelig, met van die kleurige huizen of betegelde gevels. Een mikmak van indrukken. Aan de rand van de kliffen ligt een heiligdom, een Mariakapel. Amper een paar meter verder spatten de golven hoog op tegen de rotsen.

Peniche

Een wirwar van kleuren en straatjes en tegels.

Peniche

Op de rotsen worden tuintjes aangeplant.

Een lunch in Bairro do Visconde
Ik was uitgenodigd om mee aan tafel te schuiven door Maria en Florian. Het koppel woont in de wijk Bairro do Visconde. Voor hun deur hangt een oud visnet, dat houdt de vliegen tegen. Terwijl Florian in rap Portugees en grote gebaren zijn wijk toont, gaat Maria in de keuken aan het werk. Ik geniet van de kleuren, van de straten die om de kliffen heen gebouwd zijn. Van de tuintjes op de schuine randen van de kliffen.
Na een tijdje merk ik dat ik alleen ben. Ik kijk om me heen, en zie Florian een beetje verderop. Hij stookt een piepkleine grill op. De geur van gebakken vis drijft door de wijk. Naast hem staat een tafel gedekt met een papieren tafellaken.

De heerlijke geuren lokken mij al snel en ik ga gezellig aan tafel zitten. Er gaat een glazen kom met chips rond en een fles met Portugese wijn. Heeft iedereen zich ingesmeerd? De middagzon kan flink branden!
En dan komt Maria uit het huis met schalen groente. Iedereen schept op waar hij zin in heeft. Florian zorgt er voor dat iedereen een volledige vis op zijn bord krijgt.

Peniche

Vis wordt gewoon gegrild op straat.

Peniche

Aan tafel!

Vis en meeuwen en iets te veel wijn
Terwijl we eten, is het even stil. Het is moeilijk om te praten met je mond vol verse vis. Af en toe wandelt er een bewoner voorbij, of een toerist die in dit deel van de stad verdwaald is. Er worden praatjes gemaakt en glazen wijn aangeboden. En wanneer we aan het dessert gaan, komt een Nederlandse familie gezellig een stukje meloen mee-eten.

Misschien is het de wijn, misschien ook niet. Maar ik voel me hier thuis. Helemaal. Er wordt gedronken, gegeten, gelachen. Alsof we elkaar al jarenlang kennen. Na het eten ruimen Maria en Florian razendsnel op. De restjes worden naar de meeuwen gegooid, en ik vermaak me een tijdje met de brutale beesten.

Belgen zijn eerder verlegen in vergelijking met Portugezen. Maria omhelst me alsof ik haar verloren kleinkind ben. Ze neemt mijn kin in haar ruwe hand en bestudeert mijn gezicht. ‘Je hebt het gezicht van een porseleinen popje.’ Ik bloos zowaar.

Bairro do Visconde

Een meeuw bewaakt zijn buit. Met flapperen en krijsen, als het moet.

Kleuren en glitters
Wanneer het weer tijd is om door te reizen, wil Maria ons niet laten gaan. Ze troont me mee naar haar huis, waar ze me zonder aarzelen de trap op, naar haar slaapkamer stuur. ‘Ik wil je mijn kostuum voor carnaval laten zien.’
Ik sta een beetje onwennig in de gang van haar huis. Dit is iemand die ik niet ken, en ik sta in haar slaapkamer. Maar Maria maakt zich absoluut niet druk, en trek jurk na jurk uit haar kleerkast. Allemaal kleurrijk en vol glitters.

Uiteindelijk is het echt tijd om te vertrekken. Ik hou mijn hand uit om Maria te bedanken, maar ze negeert mijn hand, trekt mij in een knuffel en belaagt mij met oma-zoentjes. De carnavalsjurk hangt nog rond haar nek. Voorzichtig beantwoord ik haar knuffel. Ze veegt haar hand over haar ogen wanneer ze mij loslaat.
Met mijn hart vol, en toch een beetje in de war, neem ik afscheid van haar. Waar komen die tranen vandaan? We kennen elkaar niet erg goed. Toch waren de emoties echt. Bij haar en bij mij. Ik denk er een tijdje over na en besluit dan dat het niet belangrijk is om te weten wat de exacte reden was. Portugese mensen zijn vuriger dan wij Belgen. Maria toont vlotter emoties dan ik ooit zal doen. En da’s een mooi iets, toch?

Bairro do Visconde

De lieve Maria in haar jurk.

Kleine, menselijke avonturen
Ik loop door de smalle straatjes van Bairro do Visconde naar de auto. Tussen de kleurrijke, betegelde huizen en de met bloemen begroeide rotsen. Iemand roept, en ik draai me om. Er wordt nog snel een doos met gebak in mijn handen geduwd. Specialiteit van Peniche. Waren we vergeten.

Met mijn handen vol poedersuiker en mijn mond vol gebak zit ik in de auto. Ik ben overweldigd. In een mooie manier. De hartelijkheid van Maria en Florian en alle mensen die ik hier ontmoette spookt door mijn hoofd. Ik ben nog geen kilometer ver, of ik wil eigenlijk al terugkeren. Zelden kwam ik op een plaats waar ik me zo welkom voelde, waar ik me zo op mijn gemak voelde. Precies zoals thuis.

Bairro do Visconde

Een vrouw grilt haar lunch naast haar huis.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *