Oxford

Eén dag Oxford

Jaren geleden zat ik aan tafel met twee oudere Engelse heren. Beide waren gekleed in tweed en beide hadden maar weinig haren meer. Het gesprek verliep gemoedelijk, tot één van beide heren zich liet ontvallen dat hij aan Oxford gestudeerd had. De andere heer bleek van Cambridge te komen. De sfeer keerde, werd ineens een tikje competitief.

De rivaliteit tussen Oxford en Cambridge is legendarisch. Zo legendarisch, dat twee mannen die elkaar van haar noch pluimen kennen, elkaar over de tafel zaten te begluren. De Oxfordman, zoals hij zichzelf noemde, mompelde iets onverstaanbaar, en de Cambridgeman rolde zo hard met zijn ogen dat ik schrik had dat ze eruit zouden rollen. Ik giechelde nerveus.

Ik heb die rivaliteit nooit goed begrepen. Beide universiteitssteden hebben wereldwijde faam. En zelfs al is een beetje rivaliteit van tijd tot tijd plezant en aanmoedigend, dat je op je oude dag nog zo moet zitten staren naar een man die 40 jaar geleden naar een andere universiteit ging, dat gaat mijn petje te boven.

Oxford

Een mooie stad, Oxford.

Op verkenning door Oxford
Toch, ik blijf een nieuwsgierig aagje. Dus, toen ik dit jaar in Engeland was, en Manlief en ik moesten beslissen of we de stad Bath of de stad Oxford gingen bezoeken, koos ik prompt voor Oxford. Ik moest weten waarom er zoveel hetze rond die stad is.

Mijn eerste indruk van Oxford was maar niks. De stad is omringd door industrie en autostrades. We lieten de auto achter bij een park&ride, en reden per bus het centrum in. We stapten af tussen een enorm winkelcentrum en een kantoorgebouw. Dat was helemaal niet het Oxford dat ik me had voorgesteld.

Maar omdat ik mij niet graag snel laat doen, doken we de nauwe straatjes in. Ik vond er smalle plaatsjes waar studenten op de platte daken piepkleine terrasjes hadden gemaakt. Overal zag ik buurtwinkeltjes en copycentra. Dezelfde slordigheid die je vindt in Leuven na een uitgaansnacht. En een lichtpuntje: het Story Museum, een boekenwinkel met museum over de schrijvers die ooit in Oxford woonden of les volgden. Ik vond Oxford ineens een pak toffer.
Dat boekenwinkeltje bleek het begin van het mooie Oxford te zijn. Ik kwam terecht in de universiteitsbuurt, die bulkt van de boekenwinkeltjes, coffeeshops en musea. Ik kwam er ogen te kort. En tijd te kort.

Oxford

‘Speak, friend, and enter.’

Oxford doorheen de tijd
Het plaatsje Oxford bestaat al heel erg lang. Wanneer de stad juist ontstond, valt moeilijk te zeggen, maar er is al sprake van Oxford in de Angelsaksische tijd. De universiteit ontstond waarschijnlijk in de 11e eeuw.
Hoe dan ook, het centrum van Oxford is oud, en dat zie je. Prachtige gebouwen staat zij aan zij. In de meeste ervan wordt ook nog les gegeven, en vele ervan dienden als filmdecor voor onder andere de Harry Potter films.

Omdat er al zolang les gegeven wordt in de stad, is het onvermijdelijk dat er musea en onderzoekscentra voor verschillende onderwerpen ontstaan. Ik had de tijd van mijn leven in de Oxford musea.
Zo kwam ik min of meer per ongeluk terecht in de Bodleian Bibliotheek, waar ik een tentoonstelling over het werk van Tolkien vond. Manuscripten, handgeschreven brieven, tekeningen. Ik haalde mijn hart op.

Oxford

The Oxford Museum of Natural History. Ja, da’s een T-rex!

Helemaal enthousiast liep ik van museum naar museum. Het Oxford Museum Of Natural History was een van mijn favorieten, want de locatie is schitterend en je mag er dingen aanraken. Voelen aan de vacht van een beer, aan de huid van een krokodil en aan de tanden van T-rex: geweldig. Dit is een goede tip voor regenachtige dagen, of een bezoek aan Oxford met kinderen.
Ga je een ietwat verborgen deur in dat museum door, dan kom je terecht in het Pitt Rivers museum van Archeologie en Antropologie. Rijen en rijen met mummies, artefacten, schedels, wapens, juwelen. Je weet niet waar eerst kijken. Ik ging van enthousiasme bijna door het dak!

Oxford

De grote zaal in het Pitt Rivers museum: er is amper plaats om te bewegen, laat staan om goede foto’s te maken.

Het gevoel dat je nooit tijd genoeg hebt om alles te zien, verdrong het gevoel dat ik dringend iets moest eten. Gelukkig had Manlief genoeg verstand om een stop te zetten op al die museumbezoeken. Hij plantte me neer in The Rose Tea Room, waar we genoten van een beetje rust, een heerlijk bordje en een tas earl grey. Om dan direct daarna naar het volgende museum te gaan, natuurlijk.

Oxford

Een Egyptische mummie, sarcofaag en al, in het Pitt Rivers Museum.

Een dag Oxford
Ik had niet genoeg aan één dag Oxford. Dat is wel duidelijk. Toen de dag op zijn einde liep, liep ik nog tussen de musea en universiteitsgebouwen, op zoek naar alle wonderlijke dingen die ik nog niet gezien had. Maar eerlijk? De dingen die ik wel had gezien, had ik uit tijdsgebrek niet voldoende kunnen bekijken.

Oxford is een fantastische stad als je houdt van dat typische Engelse gevoel, van cultuur en musea. Van lekker eten. Ik zou er nooit willen wonen, met alle drukte en industrie die er omheen ligt. Maar de volgende keer dat ik Oxford bezoek, neem ik twee dagen de tijd. Minstens.

Op de terugweg naar onze Airbnb in de Cotswolds, moest ik steeds maar aan die twee mannen denken. De Oxfordman en de Cambridgeman. Ik heb Cambridge nooit bezocht. Maar ik hou van Oxford. Maakt dat van mij nu een Oxfordvrouw?

Oxford

Oxford heeft de meest prachtige gebouwen.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *