Barøya

Een bezoek aan de Barøy vuurtoren

Veel prachtige plekjes op onze wereldbol liggen goed verstopt. Van het gebaande pad, of moeilijk te bereiken. De beste manier om ze toch te vinden, is op zwier gaan met locals. Zij kennen hun land immers als geen ander.

Tijdens mijn tocht door Noord Noorwegen, begin deze maand, kwam ik terecht in het dorpje Lødingen. Een klein dorp. Een handvol huizen en een vissershaven. Maar het is er mooi. Besneeuwde bergen en rotsen omringen het staalgrijze water van het Ofotfjord. Je hoort niet meer dan de wind en het gekrijs van meeuwen.

Barøya

De haven van Lødingen kijkt uit over het Ofotfjord.

Het water op
In het Brygga Hotell ontmoet ik Jan van AdventureLand Lødingen, en Ronny van Searafting North. Deze locals nemen me mee naar het eiland Barøya, zo’n zeven kilometer van Lødingen. Zeven kilometer over het water, want er zijn geen wegen of bruggen.

Het is niet zo koud buiten. Er is zelfs een waterig zonnetje dat me opwarmt. Toch moet ik een hele mikmak van zwemvesten en drijfpakken aan trekken. Het voelt zo warm aan, dat ik mijn muts en handschoenen in mijn rugzak laat.

Zodra ik helemaal ben ingepakt, word ik aan boord van een RIB boot geholpen. Ja, ik heb hulp nodig. Ik kan door dat drijfpak amper mijn eigen voeten zien, laat staan dat ik zie waar ik ze moet neerzetten. En dan zijn we weg. Ronny aan het stuur, en Jan wuivend op de kade.

Barøya

Gekleed in lagen en lagen waggel ik de steiger op, de RIB boot in.

Weer en wind
Wat heb ik het me beklaagd dat ik mijn handschoenen niet aanhad. In stilte, natuurlijk, maar toch. Zodra de RIB boot wat vaart maakt, snijdt de wind als een ijskoud mes in mijn huid. Een aantal losgeraakte haren slaan als zweepslagen mijn gezicht. Ik stop mijn handen diep in mijn mouwen en bijt op mijn tanden.
Maar ik vind het ook leuk! Wat gaat het snel! De RIB boot botst op de golven en schiet telkens hoger en hoger. Ik heb het gevoel dat ik vlieg.

Het duurt ongeveer een kwartiertje voor we Barøya bereiken. Voor ik het wist, zag ik dat vreemde, mooie eiland voor mij opduiken. Een godvergeten, rotsachtige stukje land van 13km². Veel vind je er niet. Mos en struiken. Een scheepswrak. En een kolonie van zo’n twintig elanden.

De RIB boot vertraagd en we lopen een kleine, goed afgeschermde haven met betonnen kade binnen. Ik moet een stukje klimmen op een stalen ladder, wat vooral pijn doet aan mijn blote handen – het staal is stijf bevroren – maar dan ben ik eindelijk op Barøya.

De vuurtoren
Op de kade staat een klein hutje. Aan de hekken hangen elandgeweien en er staat een vuurschaal op een statief. De geur van vuur hangt sfeervol in de haven. Voor het hutje, half verborgen door de rook, staat Gunnar.

Gunnar is de man die het oude vuurtorenhuis weer opknapt. Hij geeft me net de tijd om mijn spullen neer te zetten, voor hij me langs een pad dieper het eiland in leidt.
Het uitzicht op de fjorden en de besneeuwde bergen er omheen is adembenemend. Net als de koude, hoewel het op het eiland al een heel stuk warmer is dan op het water.

Barøya

De steiger naar Barøya.

Barøya

De warmte van het vuur is uiterst welkom!

Barøya

Geweien sieren de bevroren hekken van de steiger.

De Barøy vuurtoren is al heel oud. Vroeger leefden er in het vuurtorenhuis een familie van vuurtorenwachters. Een bar bestaan op een eiland, in de mond van het Ofotfjord. Het moet een eenzaam, maar mooi leven geweest zijn.
Toen in de vuurtoren gemoderniseerd werd, verlieten de vuurtorenwachters het huis, en gingen ze weer aan land wonen. Het huis, verlaten sinds 1980, heeft nog steeds zijn vintage charme.

Ik loop een tijdje rond op de rotsen. De wind giert in mijn oren. In mijn hoofd maak ik al plannen om terug te komen in de zomer, wanneer de sneeuw weg is en de middernachtzon aan de hemel staat. Het onaardse, het verlaten sfeertje van Barøya kruipt recht in mijn hart.

Barøya

De Barøy vuurtoren kijkt uit over het fjord.

Cognac en thee
Na een tijdje heb ik het koud genoeg. Ik ga het vuurtorenhuis binnen, waar het interieur nog precies zoals 40 jaar geleden is. Harde zetels staan rond een gietijzeren kachel. Ik krijg een slok cognac in een plastiek bekertje en een tas thee.

Gunnar en Jan vertellen met korte handgebaren over het leven aan het fjord. Over de plannen om van de Barøy vuurtoren een overnachtingsplaats te maken. Het klinkt fantastisch. Per boot gedropt worden op het eiland, waar je een hele week logeert en geniet van de eenzaamheid. Je eigen vis vangen in het fjord, genieten van de zeearenden die hoog boven je hoofd zeilen. Het lijkt me de ultieme vakantie.

Barøya

Zee-egels uit het fjord sieren het vuurtorenhuis.

Visburgers en kaneelkoeken
Na een tijd zwijgt iedereen. Het is tijd weer terug te keren naar Lødingen. Jan wacht op ons, en eigenlijk zijn we al veel te lang gebleven. We trekken de deur van het vuurtorenhuis achter ons dicht en lopen weer naar de haven. Ik laat me weer aan boord van de RIB boot helpen.

Het eiland verdwijnt achter mij. Ronny maakt haast, en vaart zo snel als veilig is. Ik krijg het gevoel dat het niet de laatste keer is dat ik het eiland zie. Dat ik snel weer terug zal zijn. Of misschien is dat gewoon hoop? In de verte loopt een vissersboot de haven in. In zijn zog duiken en wervelen de meeuwen, op zoek naar restjes vis die overboord worden gegooid. Boven de meeuwen cirkelen zeearenden.

Weer aan land schuif ik aan tafel bij Jan. Ik heb honger. In de ijzige koude gebruikt je lichaam veel meer energie dan anders. De visburger van Jan, gemaakt van vis uit het fjord, gaat vlot binnen. En omdat ik toch nog niet genoeg heb, blijf ik maar knabbelen aan zijn zachte kaneelkoekjes.

De praktische kant
AdventureLand Lødingen neemt je mee in en rond de fjorden. Een bezoek aan Barøya, een namiddag vissen of genieten van alles wat de natuur te bieden heeft: jij beslist wat je gaat doen. Maar wat je ook kiest, je kan er zeker van zijn dat er alleen wordt gewerkt met lokale gidsen en producten.
In de winter ligt het accent op sneeuw en ijs en noorderlicht, in de zomer geniet je van zachtere temperaturen en de middernachtszon. De hele ervaring verandert met de seizoenen.

Je vindt Lødingen tussen Vesterålen, Narvik en de Lofoten. Een auto is aan te raden, maar je kan Lødingen ook bereiken per openbaar vervoer.

Barøya

Helemaal ingepakt in het drijfpak verken ik Barøya.

2 Comments
  1. Thank You for visiting Barøy Lighthouse.

    It was a Nice day. I hope to see many nice people that want a travel back to 1980.

    Thank You for nice words.

    Regards
    Gunnar

  2. Det var en vakker dag, med masse flotte mennesker. Velkommen tilbake til Lødingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *