Urbex Light

Het sinds jaren verlaten dorp Doel bij het verdronken land van Saefthinge. Dat klinkt nu toch kei romantisch? Dat dacht ik ook. Ik daar dus naartoe, op een zonnige zondagmiddag. Bleek dat zeker tweehonderd man hetzelfde idee had. Dagje uit in eigen land, jawadde.

Creepy!

Doel
Het dorp Doel, tegen de grens met Nederland op de linkeroever van de Schelde, moest plaats maken voor sinds de jaren 60 geplande uitbreidingen van de haven. Er kwam fiks protest van de inwoners, die hun schone dorp in de polders liever behielden. Uiteindelijk vertrok het grootste deel van de inwoners. De huizen werden afgesloten met houten platen, prikkeldraad en haastig gemetste muurtjes. Krakers kwamen, graffiti artiesten kwamen, en het dorp kreeg een naargeestige sfeer.

Intussen in de beslissing rond het behouden van het dorp nog steeds niet gevallen. Het dorp heeft nog enkele inwoners, die zich halsstarrig vasthouden aan hun thuis, omringd door vernielde en verwaarloosde huizen.

Kapot Glas

Urbexen
Het klinkt als de gedroomde locatie voor het steeds populairder wordende urbexen. Omdat ik zelf best wel hou van de sfeer van vervallen huizen, wilde ik eens een kijkje gaan nemen. Wat ik zag was hallucinant.

Verschillende groepjes mensen liepen door elkaar door de straten. Er waren minstens vier fotoshoots aan de gang, met een wulpse dame voor een antieke auto en getunede volkswagens die voor de ruige sfeer komen. Wat verder klinkt het gerinkel van glas: een gezin van vijf, de jongste nog in de buggy, breekt winkelruiten met een baksteen. Da’s namelijk beter voor de foto’s van hun communicant.
Mama, ik ben moe-oe.
Nog efkes, schatteke, ga nog eens daar staan.

Toerisme

Gebaande Paden
Zoek je de stilte op van de wat meer van het centrum liggende huizen, merk je dat je niet de eerste bent. In het hoog opgeschoten gras lopen paadjes, gevormd door voorgangers. Ik volg netjes het pad, door de tuinen, huizen in en weer uit. Achter mij lopen meerdere stelletjes en groepjes urbexers. Als toeristen netjes op een rij. Om de beurt nemen we hetzelfde kiekje.

En ben je dat allemaal even moe, kan je je bij jouw medepadvinders voegen in de enige nog draaiende zaak van Doel: café Doel 5, open van dinsdag tot vrijdag, en op zondag, vanaf 11u.

Café Doel 5.

Kunst
Maar, dat moet eerlijk gezegd, negeer je de hele hetze, dan zijn er mooie plaatsen in dat verloren dorp. Op de muren van de leegstaande huizen vind je werken van verschillende getalenteerde straatartiesten, zoals de Belgische artiest ROA. Je moet soms goed zoeken, en sommige werken zijn zo groot dat je ze niet opmerkt, tenzij je vanop een zekere afstand gaat kijken.

Roa

Ook in de half afgebroken huizen zit een zekere charme, al heeft het geheel wel een zekere ‘Walking Dead’ kwaliteit. Het voelt zo wetteloos, zo verloren, zo post-apocalyptisch. Alsof hier alles mag. Al zijn de bewoonde huizen en de kerk ongemoeid, dat is wel zo netjes.

Maar wat is het vreemd om in zo’n verlaten plek met zo veel rond te lopen. Er komen nog net geen tourbussen met toeristen aanrijden. Urbexen was nog nooit zo gemakkelijk.

Kapotte mansion

Roa Bull

Roa Rat

Aap

Kat

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *