Te Paard in Portugal

Te paard door de meest prachtige landschappen draven, ik sta er steeds weer om te springen. Tenminste, als de stal waar ik in het zadel kruip hun dieren goed verzorgt, zonder ze uit te buiten enkel om toeristen een leutig ritje te laten maken.

Toen ik hoorde dat ik in Portugal zou paardrijden, werd ik meteen lekker enthousiast. Een tikje nerveus, misschien, omdat het wel even geleden was dat ik in het zadel zat. En natuurlijk benieuwd naar de stal. Lees hier het verhaal.

Storm boven Alentejo

Per Koets
Oorspronkelijk zouden we een mooi ritje maken met paard en koets, en een picknickmand vol Portugese lekkernijen. Maar omdat er van onze groep een drietal zelf wilden rijden, stonden er ook twee rijpaarden klaar. We zouden moeten afwisselen, maar ieder zou om beurt een fikse rit mogen maken.

Ik trok het korte strootje, en dus moest ik mijn beurt afwachten en de rit heen achterop de koets maken. De twee andere ruiters kropen in het zadel, minstens even nerveus als ik was, en volgden de koetsen.

Het Alentejo landschap

Tikje Wild
De rit heen verliep niet zonder slag of stoot. De paarden, prachtige dieren, hadden elks een lekker sterk karakter, waarmee ze het niet altijd even gemakkelijk maakten voor hun ruiters. Af en toe steeg de begeleider zelfs uit het zadel om een koppig paard met de hand te leiden.

En terwijl wij lekker zaten te picknicken in het magnifieke landschap van Alentejo, trapte en bokte de ruin die ik op de terugweg zou berijden, alles bij elkaar. Slik.

Koppig vs Koppig
Ondanks het feit dat ik best wel nerveus werd van dat bokkende beest, maakte het me ook erg vastberaden. Ik ben ook koppig, zie je.
Ik stelde mezelf keurig voor aan de ruin, die Calatranas heette, en kroop in het zadel. Na wat gefriemel met de stijgbeugels en wat wennen aan elkaar, kreeg ik de teugels. Die ik meteen stevig aantrok. Ik zou me niet laten doen!

Friemelen met de stijgbeugels

De rit terug naar de stal slaagde ik er in de ruin alles te laten doen wat hij op de heenweg niet had willen doen: luisteren naar zijn ruiter én door plassen water lopen. Mijn begeleider gaf me de thumbs up en zei ‘good, very good’. Wat mij natuurlijk erg fier maakte.

Vetal
De stal die deze heerlijke tocht te paard had georganiseerd, bleek een deel te zijn van een erg uitgebreide dierenkliniek. Iedereen die er werkt is ofwel dierenarts, ofwel dierenartsassistent. De paarden die er wonen worden naast hun werk als rijdieren, ook opgeleid als therapiedieren.

Helden!

Bovenal dragen ze respect voor hun dieren hoog in het vaandel. De paarden waren prachtig, verzorgd en welgemanierd. Hier was geen sprake van murw gewerkte paarden die rondjes lopen met kwekkende toeristen op hun rug. Hier laten ze je rijden énkel en alleen onder strikte begeleiding. Volg je de instructies niet, hang je onnodig de cowboy uit of breng je het paard in gevaar, is het gedaan met rijden.

Dat maakt dat je misschien niet mag draven of galopperen. Maar zeg eens eerlijk, zou jij een wildvreemde op jouw paard laten rijden, zonder te weten of hij ooit eerder paardreed, zonder hem te kennen? Natuurlijk niet!

De stal die ons mee uit rijden nam, was de aan de dierenkliniek verbonden stal Vetal, in Portalegre. Je vindt hun website hier.
Plan je zelf een tripje naar Alentejo? Kijk even op deze website.
No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *