Pitztal

sportieve groeten uit pitztal

Hoe hoger je de bergen op gaat, hoe meer sneeuw er ligt. Het skigebied Hochzeiger, bij Pitztal, is één van de hoogste skigebieden van Tirol. Mensen scheuren langs de pistes naar beneden met onder zich het magnifieke dal.

Laat in de namiddag volg ik een slingerende bergweg naar boven. De weg wordt smaller en gladder, de lucht kouder. Net wanneer het er op lijkt dat de auto het onderspit zal delven, rij ik het dorp Liss, bij Jerzens, in. Het schemert al en de straat is gevuld met mensen in volle uitrustig, met ski’s en boards op hun schouder. Vanuit één van de bars schalt een schlager. Lichtjes flitsen heen en weer. De sfeer is aanstekelijk!

Ik logeer in hotel Venetblick, haast naast de skilift. Mijn kamer is ruim en heeft zelfs een infraroodcabine. In de gangen hangt de heerlijke geur van Oostenrijkse cuisine, maar ik moet nog even wachten. Voor ik aan tafel mag schuiven, heb ik een afspraak hoog op de berg.

Pitztal

Heerlijk logeren in Venetblick.

Met de pistenbully de piste op

Met de skilift stijg ik naar het middenstation, op zo’n 2000 meter. De pistes zijn al gesloten en er is bijna niemand te zien. De zon zakt in felle kleuren achter de bergen weg. En dan klinkt er een geraas. Eén voor één komen de pistenbullies tevoorschijn. Brede, platte machines die op rupsbanden de pistes terug zullen glad trekken voor de volgende ochtend.

Na kennis gemaakt te hebben met de bonken die de pistenbullies besturen, neem ik plaats in de warme cabine. Na een snel woordje uitleg gaat de pistenbully de berg op. Langzaam, tergend langzaam kruipt hij omhoog. Het uitzicht is adembenemend, maar desoriënterend. De pistenbully kantelt over de hellingen als een rollercoaster. Kriebels in mijn buik!

Na een klein uurtje zit mijn ritje erop. Ik word keurig afgezet aan de skilift, waarna de pistenbullies de berg weer op klimmen om de rest van de pistes glad te trekken.
Elke avond opnieuw worden de pistes van Hochzeiger opnieuw klaargemaakt voor de volgende dag. En soms, wanneer het ’s nachts hard sneeuwt, gaan de mannen opnieuw aan het werk in de vroege uurtjes. In Hochzeiger kan je drie avonden per week met een pistenbully meerijden. Wel op tijd reserveren, want de ritjes zijn immens populair en de plaatsen beperkt.

Pitztal

Wat een machine!

Met een snowbike van de piste

’s Ochtends breekt de dag stralend aan. Na een stevig ontbijt in Venetblick, ontmoet ik Manuel in de Skischule Hochzeiger Pitztal. Vandaag ga ik snowbiken. Wat dat ook mag zijn.

Tezamen met Manuel neem ik de lift weer naar het middenstation. Daar krijg ik twee hele korte ski’s aangepast, en een snowbike in mijn handen geduwd. Een snowbike blijkt exact te zijn wat je denkt: een fiets met ski’s in plaats van wielen. Ik slik eens nerveus.

Om te wennen, testen we de snowbikes eerst uit op de babypiste. De bikes zijn redelijk laag. Je zit comfortabel op het verende zadel, terwijl je voeten op de grond rusten. Je hebt dus vier steunpunten. Net zoals bij het skiën, slalom je van de piste. Remmen doe je door je achterste ski uit te slaan. Of, als het echt moet, door te ploegen met de kleine ski’s aan je voeten.

Pitztal

Zo ziet een snowbike er uit!

Het proberen op de babypiste gaat fantastisch. De snowbike zit comfortabel, is gemakkelijk te besturen. Manuel verspilt geen tijd en neemt me meteen hoger de berg op. We staan bovenaan de blauwe piste klaar om te vertrekken en ik blokkeer. Dit is hoog. Dit is steiler dan verwacht. Dit kan ik helemaal niet!
Manuel, die al vertrokken was, komt de berg weer op gestrompeld. Hij legt me nog een keertje uit wat ik moet doen en gaat me voor. Bocht voor bocht glij ik van de piste. Wanneer het wat te steil is, volg ik hem, wanneer het wat vlakker is leef ik mij volop uit. Want hoe eng ik het ook vind, snowbiken is echt tof!

Na een uurtje sta ik weer beneden. Rode wangen van de koud, een brede lach op mijn gezicht en trillende knieën. Dit wil ik nog een keer doen. Maar niet vandaag. Manual lacht eens en geeft me een borrel schnaps. Om te bekomen.

Pitztal

Lunch bij het middenstation.

Met sneeuwschoenen door de stuifsneeuw

Na een lunch in het Zeiger Restaurant, bij het middenstation, ruil ik mijn snowbike om voor sneeuwschoenen. Manuel ruil ik om voor sneeuwschoengids Stefan.
Het principe van sneeuwschoenen is eigenlijk heel eenvoudig. Het zijn een soort van plastic plateau’s die je aan je gewone schoenen bindt. Omdat het oppervlakte ervan veel groter is, zak minder gemakkelijk in de losse sneeuw. Het voordeel hiervan is dat je op plaatsen kan komen die anders niet bereikbaar zijn.

Heel eenvoudig, maar niet helemaal zonder gevaar. In de bergen kan sneeuw als eens over de rand hellen en ophopen. Dan lijkt het alsof je vaste grond onder je voeten hebt, terwijl je eigenlijk al over de rand van een ravijn bent gestapt. Ken je het terrein niet, dan is een gids dus geen overbodige luxe.

Stefan is een vrolijke gids. Hij zorgt dat de sneeuwschoenen goed passen en neemt me dan met de stoeltjeslift hoger de berg op. Maar waar de skiërs de pistes volgen, gaan wij rechtdoor, de losse sneeuw in. Het lijkt wel poedersuiker, en soms zakken we toch nog tot onze knieën weg. De wind blaast de stuifsneeuw op grillige hopen en maakt prachtige tekeningen in het landschap.

Na een tijdje door de sneeuw ploegen, stoppen we op de top van de berg. Een groot houten kruis doemt over Pitztal. Stefan haalt een flesje wijn en wat glazen tevoorschijn. IJskoud, met dit weer, en daarom des te smakelijker. Het leven in de bergen is prachtig.

Pitztal

Sneeuwschoenwandelen met uitzicht over het Pitztal.

Winterbarbecue in de Zirben Bäckerei

Wanneer de zon begint te zakken, daal ik af naar het dalstation. Naast de skilift opent de Zirben Bäckerei de deuren voor een winterbarbecue.
De Zirben Bäckerei is doorgaans een ontbijt- en koffiehuis. ’s Ochtends geniet je hier van koffie en gebak voor je de piste op gaat. Maar in de winter, en enkel op bepaalde datums, wordt er hier een winterbarbecue georganiseerd.

Om eerlijk te zijn, verwachtte ik een barbecue zoals je thuis zou organiseren. Goed, stevig, maar niet al te verfijnd. Zodra ik de kaart in handen krijg, begin ik te vermoeden dat ik het mis heb. Ik ki tartaar met truffelroom en kapertjes, en een kleine steak. En een Almdudler, natuurlijk. Terwijl buiten de barbecue wordt opgestookt, geniet ik binnen van een amuse van het huis, van de sfeer, van de heerlijke geuren die binnen drijven.

Pitztal

De winterbarbecue bij Zirben Bäckerei: een groot succes!

Over Hochzeiger en Pitztal

Mijn bezoek aan Hochzeiger was kort. Ik heb een proefje gehad van de regio, meer niet. Maar dat proefje was een groot succes. Een teaser, die mij enkel maar nieuwsgieriger maakt naar de rest van de regio.

Het Pitztal is ongeveer 40 kilometer lang, en loopt van het Inntal tot aan de voet van de grootste berg van noord Tirol: de Wildspitze. In Pitztal vind je de skigebieden Hochzeiger, Rifflsee en Pitztaler Gletscher, met in totaal ruim 80 kilometer pistes.

Ik bezocht enkel het gebied Hochzeiger, dat je vlot kan bereiken met de Hochzeigerbahn. Rond het dalstation vind je verschillende hotels in verschillende prijsklassen, skiverhuur en eetgelegenheden. Alles wat je nodig hebt voor een wintervakantie.

Pitztal

Dag Tirol, tot snel!

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *