Picture Perfect in Istrië

Ken je dat, zo’n picture-perfect dag, net op het moment dat je geen fototoestel op zak hebt? Ja, ik had zo’n dag, een paar zomers geleden, in Istrië, Kroatië.

Zoals zo veel van mijn perfecte dagen, was dit een dag dat ik ging kajakken. Op zee, nog wel, de allereerste keer. Mijn gids kende namelijk een prachtige grot die enkel te bereiken was door onder water door de opening te zwemmen, helemaal aan het meest zuidelijke puntje van Istrië.

Ter Zee
Ik had een beetje schrik, die allereerste keer op zee met de kajak. Zeker omdat mijn gids de dag eerder een grappig verhaal had verteld over twee kajakkers die na een half uurtje kajakken al doodop waren. Haha, maar hoe zou ik het er vanaf brengen? Instant stress!

Gelukkig kon ik rekenen op de spierkracht van Manlief, die met mij in de kajak zou zitten. Of dat dacht ik toch.

Dat kajakken bleek super te gaan. Het was lekker warm, het zeewater was precies fris genoeg en ik kliefde op mijn dooie gemakje door de golven. Terwijl ik zestien man op de kist van een dooie aan het zingen was. Want dat hield het ritme er in. Da’s niet raar of zo, hoor. Knipoog.

Ik was zo geconcentreerd, dan ik zelfs niet doorhad dat Manlief zijn peddels binnenboord trok en zijn voetjes buitenboord liet hangen. De spierkracht van Manlief, mijn botten, ik heb dat roeien daar gedaan.

De Grot
Maar goed, ik had dikke pret in het roeien, en na zo’n uurtje draaiden we om een rotsformatie, en hopla, daar was die grot. We waren er niet de enigen, maar het was ook niet echt druk. We trokken de kajaks op de rotsen, deden onze flippers en snorkels aan en doken het water in. Perfect, na een stukje kajakken.

Onder water bewonderde ik vissen, zwom ik door de bubbels van duikers die onder mij zwommen en verkende ik de ingang van de grot.
Die ingang bleek helemaal niet zo laag te liggen, er zat nog zo’n tien centimeter lucht tussen de rotsen en het water. Bovendien moest je maar een meter of vijf onder water blijven voor je de grot in was.

De grot zelf was heerlijk koel en schaduwrijk op zo’n warme zomerdag. Warm zonlicht stroomde door de opening in de rotsen, die een paar meter boven het water was. Om beurten sprongen we van de rotsen het water in, om dan in een wolk van belletje terug boven te komen. Za-lig!

Op zo’n dag lijkt tijd te vliegen. Voor ik het wist, zat ik terug in de kajak naar het vasteland, met een brede lach op mijn gezicht en zout in mijn haren. Wat een dag!

Hojoho en een bottel met rum.

2 Comments
  1. En waar in Istrië was dat ergens? Of mogen we dat niet weten 🙂 Bekijk ook onze site eens: lastminuteinfo.be

    Groetjes!

    • Nee hoor: helemaal op het meest zuidelijke puntje van Istrië, onder Pula.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *