over mijn eerste skydive

Je moet niet altijd ver gaan om iets nieuws te ontdekken. Soms kan het helpen gewoon je perspectief te veranderen. Een skydive, dat is toch een ander perspectief? Ja he? Ik vind van wel.

Manlief kreeg voor zijn dertigste verjaardag een skydive. Ik had dat geregeld, omdat ik wist dat hij daar voor te springen stond (hehe). Dat manlief stiekem ook voor mij een sprong had geregeld, daar wist ik dan weer niks van. Dat is, tot hij zich versprak.

Naar Spa

In en rond ons Belgenlandje zijn er verschillende plaatsen waar je aan skydiving kan doen. Als je, net als wij, nog nooit hebt gesprongen, zal je wel voor een duosprong moeten kiezen. Dat wil zeggen dat je stevig vastgeklikt wordt aan een gediplomeerd springer, en tezamen met die springer zal springen.

Ik koos, op aanraden van een aantal specialisten in mijn omgeving, voor Skydive Spa, in Spa. Via hun website is het erg gemakkelijk een sprong vast te leggen en te betalen. Je krijgt de keuze tussen een sprong tijdens de week of in het weekend, al dan niet gefilmd of gefotografeerd.

En zo kwam het dus dat we op een heldere vrijdag naar Spa reden. Gelukkig was het mooi weer, want als het weer niet meezit, dan wordt er niet gesprongen.

De Lucht In

Aangekomen in Spa kregen we snelle en duidelijke instructies: handen voor je borst kruisen, heupen naar voren, knieën naar achteren plooien. Wanneer jouw instructeur op je schouder tikt, doe je je armen open. Dat leek allemaal niet te moeilijk.

Manlief en ik hesen ons in een prachtige, gele overall, schudden de hand van onze instructeur en opla, daar gingen we al het vliegtuig in. Dat vliegtuig, dat was een klein sportvliegtuigje zonder stoelen, waar we op de grond moesten zitten, tussen de benen van onze instructeur. Tijdens de vlucht maakt de instructeur jou vast aan zichzelf.

Dat was allemaal een hoop gewriemel en oncomfortabel dicht bij elkaar, maar om eerlijk te zijn had ik op dat punt in die mens zijn nek gekropen als het had gemoeten. Hoe dichter, hoe beter vond ik.

Springen

En voor ik het wist, waren we al op 4000meter hoogte. De zijkant van het vliegtuig ging open en één voor één hobbelden de instructeurs op hun achterwerk met hun springers naar dat gat, om daar dan gewoon uit te vallen. Ik was de laatste, en keek toe hoe iedereen, manlief incluis, verdween.

Toen het mijn beurt was, werd het heel erg duidelijk dat ik helemaal niks meer te zeggen had. Mijn instructeur hobbelde naar het gat, ging op de rand zitten en gaf mij nog snel een paar instructies. Dat ik toen al als een lappenpop buiten het vliegtuig bengelde, maakte niets uit.

Het springen zelf was heel surreëel. Op die hoogte hadden mijn hersenen het heel moeilijk om te begrijpen dat die wolkjes en kleine dorpjes onder mij echt waren, en geen foto of televisiebeeld. Ik voelde dat ik viel, maar zag het niet. Dat mijn hersenen voor een paar seconden weigerden te denken, hielp niet. Ik gilde een beetje, maar eigenlijk was die vallende sensatie ongelofelijk! De wind rukte aan me, en ik zag wolken voorbijschieten.

De Parachute

Na een paar seconden hadden we de hoogte van 1500meter bereikt. De parachute ging open, iets wat ik merkte aan een luide ‘woosh’ en een ruk aan mijn lijf. De vrije val van zo’n 2500meter lang was voorbij, maar al hingen we aan een parachute, we gingen toch nog behoorlijk snel naar beneden.

De parachute opende zich boven het laagste wolkendek, en gleed aan verschillende snelheden door de lucht. Op een gegeven moment leek het alsof we stil hingen. De instructeur gaf een ruk aan de parachute, en we gleden weer verder.

Tijdens de vlucht hoorde ik hoe mijn instructeur aan het gniffelen was. Ik begreep eerst niet goed waarom, tot ik doorkreeg dat ik zelf heel spontaan dingen zei als ‘waaauw’ en ‘oooooh’ en ‘zie nu’.

Op De Poep

De grond kwam in zicht, en ik moest mijn knieën vastnemen en mijn benen vooruit steken, zodat ik in een zittende positie kwam. We naderden de grond tot ongeveer een halve meter en poef, daar zat ik ineens op mijn poep in het gras. Mijn instructeur klikte me los, raapte dat vodje van een parachute bij elkaar en was er al weer vandoor, klaar voor zijn volgende sprong. Mijn skydive was voorbij.

Aanrader

Voor de sprong had ik me vanalles ingebeeld. Dat ik zou vallen, dat mijn hart zou stoppen, dat we in de bomen zouden terecht komen. Dat ik uiteindelijk toch sprong, had meer te maken met koppigheid dan met durf. Dat het zo leuk zou zijn, had ik niet verwacht.

Ik raad het je aan. Ga springen. Doe een skydive. Er is geen enkel gevoel dat in de buurt komt. Het is niet moeilijk, vanaf het moment dat je in het vliegtuig zit, heb je niks meer te zeggen en kan je niet meer terug. En de sprong zelf… Wauw! Doen!

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *