over de traveller’s blues

Je herkent dit gevoel wel: je hebt net gereisd, de tijd van je leven gehad, het dak eraf gefeest. En dan moet je weer naar huis. Weg is de euforie, je voelt je alsof je verloren loopt. Je hebt last van de traveller’s blues.

Ik heb dat al sinds ik een kind was. Niet dat ik toen veel reisde, maar elke keer ik weer thuiskwam van een chirokamp, liep ik verloren. Ik wist niet meer wat doen, had heimwee naar dat kamp en wilde zo snel mogelijk iedereen terug zien.

Traveller's Blues

Foto’s als deze zijn niet gewoon grappig, maar zijn een flashback naar een zalige tijd. Mijn allereerste Guinness.

Toen ik begon te reizen, werd het niet bepaald beter. Die eerste solo reis was zo alles-verscheurend, dat ik bij thuiskomst niet wist wat aanvangen met mezelf. Ik zat uren naar de foto’s te kijken, schreef elk idioot detail op, zodat ik het nooit meer zou vergeten.
Na een paar weken, soms maanden, ging dat wel over. Dan kon ik over mijn reis vertellen zonder hartzeer.  Ik kon beginnen met het opstellen van een plan voor de volgende reis, inclusief aftelkalender. Op naar de volgende traveller’s blues

Ierland

Urenlang staarde ik naar deze foto’s. Ik moet daar tientallen kopies van hebben, verspreid tussen mijn spullen.

Intussen kan ik al beter om met dat verloren gevoel. Ik reis zo’n twintig keer per jaar, ik heb simpelweg de tijd niet om elke keer in te storten. Nochtans gebeurt het wel, wanneer ik een uitzonderlijk machtige reis heb gehad. Dan strompel ik van dat vliegtuig in de armen van Manlief, of dan vervolgens de hele rit naar huis te zwijgen, want mijn verhaal wilt er niet uitkomen. Arme Manlief.

Traveller’s blues lijkt hard op liefdesverdriet (allez, naar het schijnt, ik heb nog niet veel liefdesverdriet gehad). En in zekere zin is dat logisch: je hebt iets verloren wat je heel gelukkig maakte. En net zoals met liefdesverdriet, moet je daar door. Maar op de lange duur ontwikkel je trucjes om er beter mee om te gaan.

Vroeger schreef ik altijd reisdagboeken. In korte zinnen zette ik neer wat we die dag hadden gedaan, wie welk mopje had gemaakt en wat ik had gezien, geroken en gevoeld. Tegenwoordig doe ik dat niet meer. Ik maak notities als blogger, en het begon te voelen als dubbel werk.

Traveller's Blues

Op de stoep bij de luchthaven al een beetje dagboekschrijven, ook was ik nog maar net aangekomen, ik kon niks missen!

Nu maak ik vooral foto’s. Elke reis ga ik op jacht naar de perfecte foto. Als ik thuiskom, kies ik zorgvuldig de mooiste foto, die dan op mijn eigen fotomuur komt: de muur boven mijn zetel, die bestaat uit een wirwar van niet bij elkaar passende fotokaders in alle maten, met daarin al mijn wapenfeiten.

Dat helpt.

Ik ben niet de enige die reist. Ik zie mijn familie, vrienden, collega’s allemaal dolgelukkig reizen, en worstelen wanneer ze thuiskomen. En ik voel wat zij voelen. Dat verdomde verloren gevoel. Maar ik kan zelden helpen. Dus bedenkt ik mij maar dat wie lijdt aan de traveller’s blues, een machtige intense reis heeft gehad.

Dat helpt.

Traveller's Blues

Wellicht een van mijn favoriete reisfoto’s: hoe ontspannen zien we er hier uit? Zo gelukkig!

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *