Op Inishmore

Ierland heeft een soort van mysterieuze sfeer van vergane tijden. Dat voel je wanneer je door kleine dorpjes wandelt, of tussen de staande stenen die plompverloren in weides staan. Maar nergens anders voel je die sfeer zo sterk als op de Aran Eilanden.

Aran Eilanden?
In het westen van Ierland, in de baai van Galway, liggen drie eilanden. Sta je op het vasteland, dan zie je bij helder weer een vage strook land aan de horizon. Meer zie je niet.
Die drie eilanden, Inishmore, Inishmaan en Inisheer, worden bewoon door in totaal niet meer 1200 mensen. Deze mensen leven voornamelijk van visvangst en toerisme. De voertaal op het eiland is Iers, al spreekt iedereen er ook Engels.

Inishmore
Jaren geleden zwierf in rond in Connemara, en  bij Galway. Je weet wel, met de rugzak en de tent. Uiteraard wilde ik ook de Aran Eilanden bezoeken, en dus nam ik vanuit Galway de bus tot bij de haven vanwaar een ferry mij op Inishmore, het grootste eiland, afzette.

Ik ging aan land bij het dorp Kilronan, of Cill Rónáin in het Iers. Ik zag huizen, een haven vol vissersboten en een winkeltje. Allemaal heel pittoresk, maar niet wat ik zocht. Ik wandelde tussen de huizen en liep het landschap in, langs en over de drystone muurtjes.

Koeien en Kliffen
Het landschap van Inishmore was kaal en droog. Tussen de muurtjes, die als een vissersnet over het eiland liggen, was er soms maar net genoeg ruimte om een schaap te laten grazen. In de grotere weilanden stonden koeien en soms een paard. Er was geen mens, geen boom, geen huis te zien. Heerlijk!

Hoe verder ik door dat landschap naar het zuidwesten liep, hoe ruiger het terrein werd. Allez, voor zover dat mogelijk is als het om koeienweiden gaat, natuurlijk.
De ondergrond bestond uit rots, met brede barsten waar net een voet in past. Die barsten waren begroeid met gras en kruiden, en dus moest ik goed opletten waar ik liep. In de verte zag ik de horizon, en ik verwachtte dat de lichte heuvels waar naar een strand of een weg zouden leiden.

In plaats van de barstende rotsgrond onder mijn voeten, zag ik ineens de zee, zo’n 50meter lager, beukend tegen de rotsen. Ik stond stokstijf stil. Misschien deels uit schok, ik zou immers zo af dat eiland gevallen zijn, als ik zonder nadenken had doorgelopen, maar vooral uit bewondering. En staalgrijze zee, die bij de kalkrotsen azuurblauw werd.

Kastelen en Kerken
Eigenlijk wilde ik het hele eiland zien, want op Inishmore vind je verschillende ruïnes van kastelen, forten en kerken, uit verschillende periodes in de geschiedenis. Maar ik vergat dat allemaal en ging op de rand van de kliffen zitten. De wind waaide mijn haren in de war en er klonk niks dan het krijsen van meeuwen en het geruis van de golven.

Ik bleef er uren zitten. Af en toe zocht ik een ander plekje, met een ander uitzicht, maar meer deed ik niet.
Uiteindelijk moest ik wel weg, want mijn ferry ging weer terug naar Galway, waar ik mijn rugzak had achtergelaten in een jeugdherberg. Ik besloot snel terug te keren, maar dat is nog steeds niet gelukt. Nochtans, het verlangen trekt wel aan mij, ik wil de Aran Eilanden terug zien!

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *