Mr. Yeti

Met de kano door Zweden

Publireportage

Hoewel mijn rugzak en tent al jarenlang stof liggen te vergaren in een vergeten hoekje, zei ik volmondig ja op een kanoreis door Zweden met het Belgische reisbureau Mr. Yeti. Om dan meteen te beginnen twijfelen: waar was ik nu weer aan begonnen?

Toen ik net begon te reizen, was mijn rugzak mijn hele wereld. Ik droeg alles wat ik nodig had op mijn rug, sliep in een tent op zo’n dunne slaapmat en trok ik mij niet al te veel aan van de geur van mijn spullen. De geur van buiten zijn stinkt niet, vond ik.
Na een tijdje ontmoette ik Manlief, begon ik te bloggen en verdween die rugzak in een doos in de kelder. Ik sliep in hotels en vakantiehuisjes. Ik vond mijzelf te oud voor dat hele rugzak-en-tent-gedoe. Die tijd was voorbij en daarbij, mijn arme rug zou het begeven.

Toch, een klein deel diep in mij bleef verlangen naar de vrijheid van zo’n rugzakreis. Naar het slapen in de wilde natuur, naar het leven in het bos. Een soort van heimwee naar een tijd waarvan ik dacht dat hij voorbij was.

Toen er in het voorjaar een mailtje aankwam van reisbureau Mr. Yeti, met de vraag of ik mee wilde op een tiendaagse kanoreis door Zweden, twijfelde ik even. Zou ik dat nog wel kunnen? Dat reizen met een rugzak en een tent had ik al afgesloten, toch? Maar mijn heimwee roerde zich, en het verlangen om weer de natuur in te trekken overwon. Dus ging ik kanoën in Zweden.

Mr. Yeti, Zweden
Op pad met Mr. Yeti.

Van België naar Zweden

Naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, werd ik nerveuzer. Waar was ik aan begonnen? Ik stapte begin juli dan ook met een heel klein hartje op de bus van België naar Gustavsfors. Ik zei mijn reisgenoten gedag en opeens viel er iets van mijn schouders. Iedereen was daar alleen. Iedereen stond er met het hart in de keel, niet goed wetend wat er zou gaan komen. Dat gevoel van we beginnen er samen aan was overweldigend en geruststellend.

De busrit duurde twintig uur. Lang genoeg om mijn medereizigers al wat te leren kennen. Lang genoeg om doodmoe aan te komen in Gustavsfors. Maar veel tijd om te acclimatiseren kreeg ik niet. Mijn spullen gingen in een dry bag, ik kreeg een kano onder mijn kont en een peddel in mijn handen. Zonder pardon werd ik het water opgeduwd. Mijn kanoreis was begonnen.

Mr. Yeti
Eerst liep het kanoën nog wat onwennig, maar je krijgt het snel genoeg onder de knie.

Op het ritme van de wind en van de zon

Al vanaf de eerste dag vielen we in een ritme. Elke dag bekeken we samen waar we naartoe wilden. We sliepen in openbare kampplaatsen. Open plaatsen in het bos of op de rotsen aan het water, met niet meer dan een houten shelter, een vuurplaats, een droptoilet. Soms hadden we geluk en hadden we zo’n kampplaats helemaal voor ons alleen. Soms hadden we pech en moesten we ze delen, of was ze zelfs te vol en moesten we doorvaren naar de volgende.

Elke ochtend braken we ons kamp op, aten we een staand ontbijt met een tas thee en gingen we het water op. Soms voeren we maar een kort stukje, andere dagen peddelden we ruim vijftien kilometer. In het begin zwaaiden die peddels nog alle richtingen uit, maar al snel werden we een geolied team. Geen hoopje individuen meer, maar een groep.

Wanneer we een kampplaats vonden, sloegen we kamp op. Tentjes werden opgezet, het kampvuur in gang geblazen. Iemand begon te koken, iemand anders haalde water uit het meer. We aten bij het kampvuur en speelden weerwolfje tot het te donker werd om elkaar nog te zien. De nachten zijn heel kort in het noorden. De zonsondergang lijkt eeuwig, de nieuwe dag is nooit ver weg.

tentjes
Slapen doe je in een tent, waar er plaats is.

Zomerzon en hitte-onweer

We hadden geluk. Onze dagen in Zweden waren overspoeld door zonneschijn. Het water schitterde onder onze kano’s, de zon drukte sproetjes in onze huid. Wanneer we aan land gingen, duurde het nooit lang voor iemand zijn zwembroek opdiepte en prompt weer het water in dook.

Wanneer je zo in de natuur leeft, gebeurt er iets vreemds. Je leven thuis lijkt ver weg, een soort van droom die je je niet goed kan herinneren. Al wat belangrijk is, is het leven hier en nu. Het overspoelt je, je kan het niet tegenhouden. Je hele wereld bestaat uit die kano, de mensen om je heen en de Zweedse natuur. Spullen die je dacht te gaan missen, zijn niet meer van tel. Spanningen en stress verdwijnen.

Mr. Yeti
De natuur is je thuis.

Mensen die je nooit eerder hebt ontmoet, vertrouw je je hele leven toe. Vaak stopte het peddelen spontaan. Dan dreven de kano’s tegen elkaar aan als een soort van eiland, waarvan de bewoners in een diep gesprek verzonken waren.
Wanneer er geen wind, geen regen is, kunnen de Zweedse meren muisstil zijn. Stemmen kaatsen dan over het water, het bos op de oevers echoot alles terug. Mensen gaan zingen als ze een tijdje geen muziek horen. Wanneer iemand zong, zwegen de anderen. Om dan zachtjes mee in zingen te vervallen.

Mr. Yeti
De kano’s liggen aan wal wanneer er niet gevaren wordt.

Van Gustavsfors weer naar huis

Tijd vliegt wanneer je gelukkig bent. Op het einde van onze week in de Zweedse natuur keerde het weer. Het was nog steeds warm, maar in de avond kwamen diepblauwe donderwolken en plensbuien en regenbogen aanrollen. Een extra duwtje huiswaarts? Ik weet het niet. Ik was alleszins nog niet klaar met Zweden, wilde eigenlijk nog niet naar huis.

Toen ik de bus naar huis opstapte, voelde ik mij een beetje verloren. Mijn trui en haren roken nog naar het kampvuur, het voelde alsof ik nog in die deinende kano zat. En ja, thuis wachtte die heerlijke douche en mijn bed op me, maar ik had zo graag nog wat langer in die kano willen leven. In die Zweedse natuur. De heimwee sloeg al toe, nog voor ik weer thuis was. En ik besefte dat ik eigenlijk al had beslist: volgend jaar wil ik weer mee.

Mr. Yeti
‘s Avonds, wanneer de wind gaat liggen, wordt het meer spiegelglad.

Over Mr. Yeti

Het reisbureau Mr. Yeti, waarmee ik deze reis maakte, stopte er eind 2021 mee. Je kan dus geen kanoreizen meer boeken bij Mr. Yeti. Maar Drakkar Outdoor werkt in dezelfde omgeving. Bij hen kan je nog steeds terecht voor meerdaagse kanotochten door Dalsland, al dan niet onder begeleiding van een gids. In dit artikel vind je het verhaal van een kanotocht tijdens een vonkende zonsondergang.

Manon, de bezielster van Mr. Yeti, richt zich met Oetdoor voortaan op Scandinavisch kamperen in de Achterhoek.

Mr. Yeti
Wanneer het varen voorbij is, geniet je van zwemmen, van ontspannen, van een boekje lezen aan de waterkant.
Mr. Yeti
De zomerzon schijnt door de bomen.

9 responses to “Met de kano door Zweden”

  1. Christophe Avatar
    Christophe

    Mmm kleine drempel maar lijkt me wel kets voor mij.

    1. Lot Wildiers Avatar

      Ik had die drempel ook, Christophe, maar dat bleek dus compleet onnodig te zijn. Gewoon doen. Echt!

  2. […] ik begon met de voorbereidingen van mijn reis naar Zweden met Mr. Yeti, stond ik voor een vraagstuk. Welke producten kan ik veilig gebruiken in de wilde natuur? Welke […]

  3. […] je al kon lezen in mijn eerste artikel, was de kanoreis met Mr. Yeti een immense ervaring voor mij. Zo eentje die zich in je hart nestelt, […]

  4. […] toen ik met Mr. Yeti op kanoreis ging, ging ik er al een beetje van uit dat we ongeveer hetzelfde zouden eten. Droge dingen die je […]

  5. […] meest gelezen artikels waren die die ik schreef na mijn kanoreis naar Zweden. Een reis die alles uit de kan haalde voor mij. Ik ging terug naar de basis, door met tent en […]

  6. […] hoeft helemaal niet naar Zweden te gaan om er een paar dagen met de kano op uit te trekken. In België kan je een kanotrektocht […]

  7. […] van de Nederlandse Manon Hollink, eigenaresse van het reisbureau Mr. Yeti, waarmee ik in 2019 naar Zweden reisde. Net zoals veel reisagenten, moest Mr. Yeti zijn werkzaamheden beperken tot het binnenland. […]

  8. […] 2019 reisde ik met de kano door Zweden en moest ik me wassen in de ongerepte en uitgestrekte meren van het Dalsland. Voor vertrek […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *