mammoets in achensee

Dat ik geen Duits spreek, en Oostenrijkers doorgaans geen Nederlands, was soms een tikje moeilijk. Gelukkig spreek ik Engels, en de Oostenrijkers meestal ook, al zij het soms met een beetje een accent. En laat dat nu net de reden zijn dat ik mammoets zag in Achensee.

Huh? Mammoets?
Wel, dat is dus een heel verhaal.

Rofangebergte

Bij mijn aankomst in Achensee, tezamen met manlief, zou er een gids op ons staan wachten bij de kabelbaan Rofanseilbahn. Andreas zou ons de bergen innemen voor een prachtige wandeling. Zo gezegd zo gedaan. We vonden Andreas, die een heel vrolijke en gezellige man bleek te zijn, trokken onze bottinnen strak en gingen de berg op.

De kabelbaan bracht ons tot op 1800meter hoogte, waarna we zelf nog zo’n 400meter zouden stijgen naar de top van de Rofan. We hadden de hele dag en konden ons eigen tempo aanhouden. Dat is wel nodig als je op schok bent met een reisblogger die constant fotostops houdt.

Selfie!

Regen en Sneeuw

Al snel bleek dat we niet bepaald het beste weer hadden meegebracht. Het regende aanhoudend en zelfs de sneeuw, die normaal gezien overal al weg zou moeten zijn, lag op sommige plekken nog kniehoog. Ik weet dat, want ik ben daar dikwijls ingezakt. Wie weet nu dat sneeuw niet even stevig is aan de randjes als is het midden?

Andreas bleek heel goed gezelschap. Terwijl wij achter hem aan puften, en ik mijn fotostops maakte, vertelde hij honderduit over de bergen in zijn Duitse Engels. Over de bloemen die je kon vinden, de goudarenden, de gemzen en de mammoets.

Manlief en ik keken elkaar aan. Mammoets. Hadden we dat wel goed verstaan? Manlief vroeg beleefd ‘mammoets?’ en Andreas knikte enthousiast. Ja, ja, mammoets, we zouden ze ongetwijfeld zien.

Rofan

Prehistorische Vindplaatsen

Omdat manlief en ik goed zijn opgevoed, knikten we dan maar beleefd en wachtten we af. Zouden we nu echt een mammoet te zien krijgen? Intussen leidde Andreas ons van het pad af naar een overhangende rots, waar eerder opgravingen hadden plaatsgevonden. Hier moest een schuilplaats zijn geweest voor prehistorische mensen.

Ahja, vonden wij, dat klinkt wel logisch als er ook mammoeten in de buurt te vinden zijn.

De Top

Uiteindelijk kwamen we in de buurt van de top, en hadden we nog geen mammoet gezien. Het regende nog steeds en door al mijn onvrijwillige buitelpartijen in de sneeuw was ik doornat. Tijd om weer naar beneden te gaan.

Achensee

Hoe lager we zakten, hoe minder fel de regen werd. Hier en daar werden de wolken door de wind uit elkaar geblazen en konden we zelfs een beetje van het uitzicht genieten.
Plots, in het midden van een stap, stopte Andreas. Hij wees. Mammoet!

Ik zag geen mammoet. Om eerlijk te zijn zag ik zelfs gewoon niks. Vreemd.
Manlief haalde de verrekijker er bij en speurde het landschap af. Hij vond niets en vroeg Andreas waar hij moest kijken. Andreas wees naar een plekje in de verte, laag bij de grond en maakte met zijn handen een beweging die zei dat we moesten uitkijken naar een beest zo groot als een kleine hond. ‘Mammoet’.

En toen viel mijn frank. Marmot. Niet mammoet. Uitgesproken met een Duits accent worden marmotjes mammoets. Aah!

Achensee

Meer info over de regio Achensee en het Rofangebergte vind je hier.

Achensee

Bewaren

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *