Kaisertal

kaisertal: de schoonste vallei van oostenrijk

Een bezoek aan Kufstein is niet volledig zonder een dag in de wilde natuur. Het Kaisertal werd in 2016 uitgeroepen tot mooiste plaats van Oostenrijk. Reden genoeg dus om het te bezoeken.

Mijn dag start in Ebbs, op een parking naast de weg. Daar ontmoet ik Hiking Harry, mijn gids voor de dag. Harry blijkt een energieke man te zijn, die de streek door en door kent, en er graag over vertelt. Hij duwt me een paar wandelstokken in de hand en toont me een met de hand geschilderd informatiebord over het Kaisertal. In fijne penseelstreken is het Kaisertal neergezet, berghutten en wandelpaden incluis.

Het Kaisertal is een langwerpige, komvormige vallei, enkel te voet bereikbaar via de Kaiseraufstieg, een pad dat zich van Ebbs de berg op slingert. In de zanderige grond zitten 345 houten treden om het wandelen gemakkelijker te maken. Langzaam klimmen Harry en ik de berg op. Zo nu en dan stoppen we om uit te kijken over het Inntal en Kufstein.
Het eerste stuk is best steil, en ik ben blij wanneer de treden stoppen en het pad minder scherp wordt. Het Kaisertal strekt zich voor me uit.

Kaisertal

Het uitzicht over Kufstein is adembenemend.

Het leven in de vallei

Het is een zonnige dag, en de besneeuwde bergtoppen van het Kaisergebergte steken fel af tegen de helderblauwe lucht. Een paar pluizige wolken verzachten het geheel. Het is muisstil. Ik hoor niet meer dan mijn eigen voetstappen en de stem van Harry, die zo nu en dan iets vertelt over de bloemen langs de kant van het pad of de dieren die in de vallei leven.

Af en toe lopen we voorbij een huis. Het Kaisertal is bewoond door een handvol families. Een bijzonder leven, bedenk ik mij. Wondermooi, maar niet altijd even gemakkelijk. De bewoners kunnen gebruik maken van een privéweg naar de vallei, maar in het dal zijn ze op zichzelf aangewezen. Geen winkels, geen scholen. Enkel de wilde natuur.

Uit een van de huizen stijgt een heerlijke geur op. Een gasthuis. Ik krijg meteen zin in Tiroler Gröstl en appelstrudel, maar ik moet nog even wachten. Harry en ik wandelen door tot we de Antoniuskapel bereiken.

Kaisertal

Het Kaisertal strekt zich voor me uit.

De Antoniuskapel

Het wandelpad reikt nog een stuk verder dan de Antoniuskapel, maar voor Harry en mij is de kapel het eindpunt. Een klein, wit gebouw in die typisch Tiroolse stijl. De torenpunt steekt fel af tegen de bergtoppen erachter. Binnen hangen foto’s en gedenkstenen van mensen die in de bergen overleden. Er branden kaarsen. Harry wijst de mensen aan die hij gekend heeft. Mensen die hij mist.

De Antoniuskapel maakt indruk op me, hoe klein het gebouw ook is. Harry en ik stappen zwijgend naar buiten. Daar staan twee vrouwen, met een kaars in de hand, die hun beurt afwachten om de kapel te bezoeken. Ze sluiten discreet de deur achter zich, een teken dat ze een moment voor zichzelf nodig hebben. Wanneer ze weer buiten komen, zijn ze stil en zijn hun handen leeg. Er brandt een extra kaars in de kapel.

Zo mooi als de bergen zijn, zo gevaarlijk kunnen ze zijn. Zelfs voor de meest ervaren klimmers.

Antoniuskapel

De Antoniuskapel.

Lunch in Alpengasthof Pfandlhof

In stilte keren Harry en ik terug. Het pad loopt zachtjes naar beneden nu, en het wandelen gaat sneller. Maar goed ook, want lunchtijd is bijna voorbij en we hebben honger. Halverwege de weg terug naar de vallei stoppen we bij Alpengasthof Pfandlhof. Een groter gasthuis met een gezellig houten interieur. Aan de kapstokken hangen wandelstokken tussen de jassen, aan de toog wandelaars en dalbewoners. Mensen die, net als wij, een hapje nodig hebben. Je krijgt honger van wandelen.

Terwijl we genieten van toast met kaas en ham, en een topfenstrudel toe, vertelt Harry over de vallei. Over hoe het Kaisertal er elke dag anders uit ziet. Het licht, de sneeuw, de zomerbloemen: de vallei verandert met de seizoenen mee. Soms kan je gemzen op de bergflanken zien. Of herten. De moeflons en steenbokken zitten hoger op de berg. Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel. Steenarenden zweven tussen de pieken.

Ik wilde dat ik er langer kon blijven. Maar de namiddag glijdt voorbij en ik moet de berg weer af. Misschien kom ik wel een keertje terug. Om die gemzen waar Harry het over had te zien springen. Of om de bloemen te zien die de vallei in een lentekleed hullen. Of, gewoon, om een beetje meer te genieten. Het Kaisertal ís de mooiste vallei van Oostenrijk, geen twijfel aan.

Kaisertal

De mooiste vallei van Oostenrijk!

Plan je wandeling

Je kan het Kaisertal bezoeken met een gids, of op eigen houtje. Hoe dan het ook, het startpunt van je wandeling is de parking bij het dorp Ebbs. Harry en ik deden een eerder gemakkelijke wandeling van acht kilometers heen en terug, met zo’n 350 hoogtemeters. Deze wandeling is goed te doen voor iedereen met een basisconditie. Wil je meer uitdaging, dan zijn er genoeg andere wandelingen die je kan kiezen.
Onderweg kan je stoppen in een van de berghutten voor een hapje of een drankje.

Het Kaisertal is een beschermd natuurgebied, en dat wil zeggen dat jij er te gast bent. Blijf op het pad, verniel geen planten, laat dieren met rust. Neem je afval mee terug naar beneden.

Kaisertal

De Kaiseraufstieg: de enige weg van Kufstein naar het Kaisertal.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *