In het Hoge Tatra gebergte

Slovakije. Een land waar ik voordien nog nooit aan had gedacht als potentiële reisbestemming. Met enkele vrienden was ik een aantal maanden geleden op zoek naar een originele en minder bekende stad om tijdens een citytrip te verkennen. Toen Bratislava de revue passeerde, was ik meteen verkocht.

De naam alleen zei al genoeg. Bratislava. Maar het werd nog beter. Bij het uitvoeren van nader opzoekingswerk over onze toekomstige bestemming ontdekte ik dat Slovakije vooral populair is  omwille van zijn waanzinnig mooi gebergte: de Hoge Tatra.

Je kan toch niet in de hoofdstad blijven wanneer dit uitzicht lonkt?

Aangezien het jammer is om enkel in de hoofdstad te verblijven wanneer je weet dat er zich op slechts 350 km bergen bevinden die erom smeken beklommen te worden, besloten we om van onze citytrip een waarachtige trektocht te maken doorheen de Slovaakse natuur en de city sightseeing te beperken tot het nachtleven. Zo geschiedde dat ik enkele weken geleden met mijn goede vrienden Annelien, Eden en Jens x2 op avontuur vertrok richting het onbekende Slovakije.

Heen: van Bratislava tot Poprad
Voor amper 10 euro overbrugden we de afstand van Bratislava tot Poprad, de provinciehoofstad van de Tatraregio. Wetende dat we meer dan 4 uur op de trein moesten zitten en voorzien werden van gratis water en allerhande snacks was deze rit spotgoedkoop. De tram van de Hoge Tatra bracht ons vervolgens voor 90 cent (!) tot het vertrekpunt van onze trektocht.

Op de trein naar Poprad.

De tocht die wij gemaakt hebben was een mix van allerlei trajecten die doorheen het gebergte lopen. Een goede wandelkaart aanschaffen was daarom ook van groot belang. Het fijne aan de Tatra zijn de veelvuldigheid en de verscheidenheid aan wandelroutes die je aan elkaar kan rijgen naar eigen goeddunken. Zo hoef je nooit een voorgekauwde wandeling af te leggen waar je bijna in de rij staat aan te schuiven om vooruit te geraken.

Een stevig begin: Starý Smokovec – Chata pri Zelenom plese
Het eerste deel van onze tocht werd platgelopen door allerhande dagjestoeristen die zich vooral niet te hard wilden inspannen. Maar gelukkig konden we die na een drietal uur van ons afschudden en volop genieten van al dat Slovaaks schoon. Hoewel afzien hier meer op zijn plaats is. De mooi geplaveide en met rozengeur besprenkelde wandelpaden uit mijn dromen zijn hier helaas niet terug te vinden. Of gelukkig maar: een beetje (veel) uitdaging kan nooit kwaad.

Supervlot kan je deze wandelpaden moeilijk noemen.

De term wandelpaden zijn hier net zo min op hun plaats. De uren die we op vlak terrein hebben doorgebracht, kan ik op één hand tellen. Klimmen, klauteren en stellig hopen dat je je voeten niet omslaat tussen de rotsen passen meer in het rijtje. Maar al die halsbrekende toeren werden uiteraard ook op tijd en stond beloond met fenomenale uitzichten waar zelfs wij eventjes stil van werden.

Wat een uitzicht!

Richting het mooiste meer van Polen: Chata pri Zelenom plese – Pięciu Stawów Polskich
Op dag 2 staken we de grens over om kennis te maken met de Poolse kant van de Tatra. Na urenlang in pure rust en stilte te hebben gewandeld, betraden we de habitat van de beren. Al werd dit pas via een informatiebord meegedeeld toen we het gebied al verlaten hadden.

Wat maakte dat we ons gedurende een halfuurtje zo snel en geruisloos mogelijk probeerden te verplaatsen onder begeleiding van een tot dan toe nog ondefinieerbaar dierlijk gegrom. Adrenaline verzekerd!

“Wees niet bang, de beer is van hout.” Enkel in Slovakije.

Weer zo’n vlot wandelpad.

Na een vijftal uur moesten we een ticketje kopen om het Tatrzànski Park Narodowy binnen te mogen, het drukst bezochte park van Polen. De rust van eerder verdween als sneeuw voor de zon en plotseling bevonden we ons te midden van een waarachtige volksverhuizing. Het was te belachelijk voor woorden hoeveel mensen ons pas gekruist zijn. Gelukkig moesten we eerst de nacht doorbrengen in onze berghut vooraleer we naar de volgende hotspot trokken. Na volledig verzadigd te zijn met de spotgoedkope maaltijden en bier à volonté trokken we volledig ontspannen naar boven om onze welverdiende nachtrust op te zoeken … tussen minstens 2 mensen die de grootste bomen uit de wereldgeschiedenis aan het omzagen waren. Hoera, leve de slaapzalen!

Na een hele dag wandelen, slaap je door alles heen. Bijna alles.

Het mooiste plekje is de grootste teleurstelling: Pięciu Stawów Polskich – Horský hotel Popradske Pleso
Vandaag vertrokken we opnieuw richting Slovakije, maar niet voordat we het mooiste meer van Polen hadden gezien en de hoogste berg, eveneens van Polen, hadden beklommen. Zoals de titel al verraadde: het meest indrukwekkende meer van Polen was een grote teleurstelling want we zagen namelijk letterlijk niets.

Het mooiste meer van Polen. Wellicht, maar dit is al wat we zagen.

Volledig gehuld in de mist konden we niets anders doen dan een traantje wegpinken en onze tocht verderzetten richting, naar Edens idee: l’Enfer de la Pologne (de hel van Polen). Er stond ons namelijk een vier uur durende beklimming te wachten tot op de top van mount Rysy (2500m). Het enige wat we hier achteraf met zekerheid over kunnen zeggen, is dat onze beklimming volledig onverantwoord en met momenten zelfs levensgevaarlijk was. We bevonden ons de hele tijd in de regen, de sneeuw en de mist en zagen bijgevolg wederom geen hand voor ogen.
Achteraf gezien misschien maar goed ook voor de vrienden met hoogtevrees die zich in ons midden bevonden. Maar naast mijn gezeur en geklaag over de onbezonnenheid van onze wandeling was deze dag de uitdagendste en misschien wel een van de tofste uit mijn leven. Wat de 4 vrienden volgens mij ook met volle overtuiging kunnen beamen.

Niet meteen de veiligste route.

Dat heet dan een ‘wandeling’.

De laatste dag is de beste dag
Oorspronkelijk gingen we ook op dag 4 verder met onze tocht. Maar spijtig genoeg voor ons stak Moeder Natuur daar weer een stokje voor en waren we na één uur te hebben gewandeld zodanig doorweekt dat we evengoed verder hadden kunnen zwemmen. Gelukkig was het treinstation niet veraf meer en namen we vrede met het feit dat we het laatste deel niet meer al wandelend zouden afleggen. Achteraf gezien is dit een héél goede keuze geweest. Zo konden we een vroegere trein richting Bratislava nemen en bijgevolg ook vroeger beginnen aan ons avondje uit. Als je in je achterhoofd houdt dat alcohol hier pittig goedkoop is, hoef ik geen verdere uitleg meer te geven over het feit dat we met volle teugen hebben kunnen genieten van het nachtleven van het fameuze Bratislava.

Wat een tijd!

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *