Albanië

Stad en strand in Albanië

Toen mijn reisgenote Lies en ik Macedonië en Bulgarije achter ons hadden gelaten, wilden we verder reizen naar een bestemming die de meerderheid van de mensen liever links laten liggen: Albanië.

Niet helemaal onterecht, vonden verschillende mensen die we onderweg hadden leren kennen. Hun twijfels om naar Albanië af te reizen had niets te maken met hun interesse in het land, maar met de veiligheid.

Terecht met angst op weg?
Onderweg leerden we mensen kennen, zowel jong als oud, die nog nooit naar Albanië gereisd waren uit angst. Julian, een jonge Bulgaar die ons meermaals een lift had gegeven in en rond Sofia, had het land in een trek doorkruist per motor. Hij vertrouwde ons toe dat hij voor geen geld van de wereld aan de kant van de weg durfde te stoppen omdat hij schrik had om overvallen te worden.

Maar naast alle horrorverhalen die de ronde doen over dit Zuidoost-Europese land, had ik ook enorm veel positieve zaken gehoord en gelezen. De veelbelovende foto’s van mensen die ons voor waren geweest, hadden ons over de streep getrokken: we gingen naar Albanië. En achteraf bekeken hebben we geen seconde spijt gehad van deze beslissing.

Albanië

Verrassend Tirana: mix van jong en oud, natuur en cultuur
Over de hoofdstad van Albanië, Tirana, had ik maar weinig enthousiaste verhalen gelezen. Zelfs in het lokale toeristenbureau leken de medewerkers helemaal niet zo tevreden over de stad die ze moesten aanprijzen. De informatie die bij hen te verschaffen viel, was dan ook heel gering.

Eerlijk? Ik vond Tirana veel aangenamer en cooler dan Sofia en Skopje, de steden die we de dagen ervoor bezocht hadden. Toegegeven, ik ben niet zo te vinden voor grootsteden in het algemeen. Dus mijn mening is volledig gebaseerd op persoonlijke smaak.

Albanië

Vrolijke street art in Tirana.

De grootte van Tirana leunt eerder aan bij die van een provinciehoofdstad dan die van een hoofdstad. Je kan de stad perfect op 1 à 2 dagen tijd te voet verkennen of je kan er met de fiets op uit trekken.
In Tirana zal je overal sporen terugvinden uit het verleden. In de stad zijn er drie zogenaamde Bunk’art musea terug te vinden. Dit zijn oude bunkers die ten tijde van het communistische regime werden gebouwd. Later werden ze omgevormd naar musea.

De musea laten bezoekers toe een blik in de tijd te werpen en bijna aan levende lijven te ondervinden hoe het leven van de gewone burger was tijdens het communisme. Wat mij het meest is bijgebleven van ons bezoek aan een van de bunkers is een simpele doch pakkende quote van Moeder Theresa, de lokale held bij uitstek in Tirana: Evil settles root when one thinks himself better than other. De nagel op de kop als je het mij vraagt.

Hoe indrukwekkend en aangrijpend dit bezoek ook was, we moesten weer verder. We trokken de stad in. Hoewel het voorafgaande misschien doet lijken dat Tirana een grijze en grauwe bedoening is, is het omgekeerde waar. Het valt op dat er stevig aan het imago van de stad gebouwd wordt. Overal zijn er mensen in de weer om de straten proper te houden en gebouwen op te knappen.

Ik was het meest onder de indruk van het gigantische park dat op zo’n 15 minuten wandelen van het centrum ligt. En dan heb ik het nog niet gehad over het aangrenzende meer dat minstens even groot is. Het is hier dus perfect mogelijk om jezelf op het ene moment tussen de auto’s te bevinden en een oogwenk later middenin de natuur.

Albanië

Middenin de natuur, in de hoofstad.

Van een spannende rit naar een serene kuststrook
Na de Albanese hoofdstad ontdekt te hebben, werd het tijd om ons rustpunt van onze hele rondreis in te plannen: een dagje op het strand. Maar toen we eenmaal onderweg waren, bleek de kuststrook niet eens zo goed bereikbaar. Ik had op voorhand ons vervoer vanuit Tirana vastgelegd naar Dhërmi bij RivieraBus.
En dat was maar goed ook aangezien we er anders nooit waren geraakt. Rijden langs de kuststrook in Albanië is in de verste verte niet te vergelijken met hetzelfde doen in België. De slecht onderhouden smalle wegen en bergen maakten het een echt huzarenstuk om tot bij onze bestemming te geraken.

Albanië

Wat een schitterend zeetje.

Toen we eenmaal veilig ter plaatste waren, moesten we toch eens twee keer kijken. Azuurblauw water en bijna niemand te bespeuren, deze mix leek ons toch eerder uniek in Europa. Zo spendeerden wij meer dan twee uur alleen op een klein strandje waar niemand te zien was of te horen. Maar toen werden we jammer genoeg teruggefloten door de beveiligingsagent van het aangrenzende huis die ons wist te vertellen dat we op het privéstrand zaten van de een of de andere hoge Albanese pief. Gelukkig kwamen we er met de schrik vanaf.

Het was uiteindelijk niet zo heel triest dat we verbannen werden van ons privé miniparadijs want ook op het openbare strand was het heerlijk vertoeven. In Dhërmi zijn geen flatgebouwen, auto’s of duizenden toeristen te bespeuren. Uiteraard valt er dan ook niet zo heel veel te beleven, maar daar hadden wij geen enkel probleem mee.

Albanië

Op het openbare strand was het heerlijk vertoeven.

Is Albanië nu echt zo onveilig?
Ik kan niet oordelen over de algemene veiligheid in Albanië, aangezien Lies en ik maar op twee plaatsen zijn geweest. Wat ik wel met zekerheid kan zeggen, is dat we ons nooit onveilig of op ons ongemak hebben gevoeld. We vonden het zelfs behoorlijk jammer dat we niet langer konden blijven.

Want veilig of niet, Albanië heeft erg veel te bieden: een verrassende hoofdstad, bergen, meren, zon, zee én strand. Kort samengevat, Albania has it all! Al raden we de impulsieve karakters onder ons toch aan om op de begane paden te blijven en niet al te gek te doen. Albanië is en blijft een onberekenbaar land.

Albanië

Lies en Marie, genietend in Tirana.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *