Dalsland

Nachtvaren in het Zweedse Dalsland

Zomernachten in Dalsland zijn bijzonder. Hoewel deze Zweedse regio te zuidelijk ligt om de echte middernachtzon te zien, wordt het er ook niet helemaal donker ’s nachts. De zonsondergang duurt urenlang en zet de hemel in vuur en vlam.

Zoals je al kon lezen in mijn eerste artikel, was de kanoreis met Mr. Yeti een immense ervaring voor mij. Zo eentje die zich in je hart nestelt, waarvan je na afloop nog dagenlang met heimwee rondloopt. Een reis die voor mij moeilijk onder woorden te brengen valt, want hoe vertel je in godsnaam over al die kleine momentjes, die hoogtepunten die de hele reis aan elkaar rijgen? Over de fijne mensen die je ontmoet, over de wilde Zweedse natuur?

Toch wil ik het proberen. Vandaag giet ik de mooiste avond van de kanoreis in woorden. Gelukkig heb ik foto’s, want ik heb geen idee hoe alles te beschrijven. Elk momentje, elke kleur.

Dalsland

Regen trekt in de verte voorbij.

Kampplaats Silvergruvan
Het merengebied Dalsland – Nordmarken telt zo’n honderd openbare kampplaatsen. Kampplaatsen met een shelter en een droptoilet, waar reizigers gratis kunnen logeren. Ze worden onderhouden door de gemeenschap, zodat iedereen kan genieten van de Zweedse natuur, zonder die natuur te veel te belasten. Tijdens onze kanoreis maakten wij gebruik van die kampplaatsen.

Op een vroege namiddag kwamen wij aan bij kampplaats nr. 90: Silvergruvan. Een kampplaats aan de noordelijke oever van het meer Östra Silen. We brachten onze kano’s aan land en sloegen kamp op. De tentjes werden opgezet tussen de bosbessenstruikjes, het aanwezige brandhout werd fijngehakt voor het vuur. Iemand deed zijn zwembroek aan en dook weer in het water. Allemaal heel gewoon, want dat deden we elke avond. En toch was deze avond anders. We wachtten. Want vanavond gingen we nachtvaren.

Terwijl we rond het kampvuur samen zaten te eten, wierpen we regelmatig een blik op de zon. Vanavond leek het extra lang te duren voor ze in de verte wegzonk. We speelden een spelletje en iemand zat mopjes te tappen rond het vuur. Een aantal mensen gingen naar de waterkant om de afwas te doen. Het water kleurde roze door de ondergaande zon.

Dalsland

Er zijn ergere dingen dan de afwas doen met dit uitzicht.

Doodse stilte en echo’s
En toen was het zo ver. Benny-de-gids gaf het teken dat het eindelijk tijd was om te vertrekken. De zwemvesten gingen aan en de kano’s werden in het water geschoven. Een van de bomen kreeg een lichtje, zodat we onze kampplaats zeker zouden kunnen terugvinden in het donker.

Een voor een gingen de kano’s het water op. Achter ons verdween onze kampplaats in de aardedonkere nacht. Voor ons verdween de zon onder de horizon. De kleuren van de zonsondergang weerspiegelden in het kalme water.

Dalsland

Eén voor één gaan de kano’s het water op.

Dalsland

Vier kano’s liggen naast elkaar om te genieten van het uitzicht.

Terwijl de anderen in de verte verdwenen, stopten mijn kanogenoot Dave en ik onze kano in het midden van het meer. Het water was inktzwart en het voelde alsof de kano een beetje zweefde. Er was geen zuchtje wind, geen enkel geluid. Wanneer we iets zeiden, echode onze stemmen in de bossen op de oevers. Af en toe sprong een vis op uit het water en verstoorde een rimpeling het water. Heel langzaam draaiden we in cirkels op de stroming van het meer. Het leek een andere wereld.

Dalsland

Dave maakte deze foto van mij, toen ik zat te genieten van het uitzicht.

Lichtjes in het duister
Na een tijdje begon Dave zachtjes te zingen. Dat deed hij wel vaker, ik had eigenlijk een privé jukebox in aan boord. Ondanks mijzelf en mijn overtuiging dat ik geen twee noten na elkaar kan zingen, zong ik toch mee.

En toen hoorden we stemmen in de verte. Het water draagt geluid erg ver, dus het duurde nog een hele tijd voor ik iemand zag, maar ik wist dat de anderen er weer aankwamen. Af en toe zag ik in een flits één van de lichtjes die ze aan hun peddels hadden hangen. Iemand lachte, iemand anders zat te fluiten in zijn kano. Toen ze dichter kwamen, sloten we ons weer bij hen aan.

Dalsland

De kano’s komen langzaamaan weer naar de kampplaats.

Ieder zijn eigen avond, tezamen
De kano’s lagen ver uit elkaar op het meer. Omdat sommige mensen sneller peddelen dan anderen, maar ongetwijfeld ook omdat iedereen die nacht een heel andere belevenis had. Sommigen waren in diepe gesprekken verwikkeld en anderen zaten te roepen en lachen terwijl de echo’s om hen heen kaatsten. Dat sommigen traag peddelden, betekende vast dat ze de ervaring wilden rekken. Dat ze elke seconde wilden vasthouden.

Toen de kano’s aan land kwamen, was het nog steeds niet helemaal donker. We dronken nog een laatste beker thee rond het kampvuur. Eén voor één wensten we elkaar goedenacht en kropen we in onze tentjes op zoek naar wat slaap.
We zouden de volgende ochtend uitslapen, maar daar houdt de zon geen rekening mee. De zon kwam op om vier uur in de ochtend, en om zeven uur hoorde ik al het gespetter van de eerste zwemmer. Daar was de nieuwe dag alweer.

Dalsland

Het water was perfect spiegelglad en weerspiegelde de zonsondergang.

Met Mr Yeti naar Zweden
Eigenlijk zou iedereen eens zo’n kanoreis naar Zweden moeten maken. Het leven in je kano, het slapen in de natuur zet je hele leven weer in perspectief. Deze zomer heeft Mr. Yeti er nog ééntje, die vertrekt op 12 augustus. Volgende zomer staan er weer meer gepland.

Misschien is kanoën niet helemaal je ding? Dat kan natuurlijk. Mr. Yeti biedt een hele rits avontuurlijke reizen in heel Europa aan. Je vindt echt wel iets wat bij je past. Gewoon doen. Geloof mij.

Dalsland

Op pad met Mr. Yeti.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *