Azoren

Een andere wereld vlakbij: de Azoren

De deur van Peter’s Café Sport zwaait open. De vlaggetjes aan het plafon waaien mee in de wind die door het kleine café, geheel bekleed met houten panelen, foto’s en kleine tokens van zijn bezoekers, stuift. Heel de wereld lijkt hier samen te komen. Ik ben in Horta, het kloppend hart van Faial.

Wie Peter’s Café Sport bezoekt, proeft wat ’s werelds beste gin tonic moet zijn. Vond ik die echt zo geweldig? Ja, maar het had meer te maken met de sfeer, met het nautische gevoel dat er hangt, dan met de smaak van de gin tonic. Buiten de deur van het café ligt de kleine haven van Horta. De stenen kade is een wandtapijt van kleuren en tekeningen, gemaakt door bezoekende zeilers. Het voelt als het middelpunt van de wereld, en de meest vergeten hoek tegelijk.

São Jorge

Peter’s Café Sport in Horta is een thuishaven voor zeilers van over de hele wereld.

Faial, voor mij het hart van de Azoren, is één van de vijf middelste eilanden. Eén van de drie die ik tijdens mijn reis zal verkennen, want ik steek ook de zee over naar de eilanden São Jorge en Pico.

Het Hawaii van Europa
Meer dat negen kleine dotjes in de Atlantische Oceaan zijn de Azoren niet. Het is verwonderlijk dat ze überhaupt bewoond zijn, want ze zijn zo klein dat ze enkel per ongeluk gevonden konden worden. Maar gevonden werden ze. In de 14e eeuw waren ze al bekend als een deel van Portugal en later streken er zelfs Vlamingen neer. Hoewel de eilanden altijd beslist Portugees zijn geweest, drukten de Vlamingen er hun stempel. In de tropische begroeiing vind je windmolens en kaasmakerijen met een onweerlegbaar Vlaams karakter.

Azoren

Het is niet moeilijk om te zien hoe de lava hier ooit stroomde.

Een lavastroom vormde ruimte voor een klein dorp.

De eilanden werden en worden gevormd door Vulkanische activiteit. Op São Jorge zag ik hoe het eiland gevormd werd door stromen lava, op Pico rotsen die waarin de plooien van de lava nog steeds zichtbaar zijn. Op Faial bezocht ik de woestenij van Capelinhos. Hoewel het van 1958 geleden is dat vulkanische activiteit een extra stukje aan het eiland toevoegde, is dat stukje nog steeds bar en grauw. Een strand van as, grenzend aan de rest van het uitbundig groene Faial.

De vulkanen, de slapende kraters over de eilanden en de enorme varens en met mos behangen bomen geven de eilanden een tropisch tintje. Geen wonder dat men zegt dat de Azoren het Hawaii van Europa zijn.

Azoren

Door de woestenij van Capelinhos.

De zee op in een rib boot
Ik kan eeuwig slenteren door Horta. Het stadje met het wereldse karakter. Zeilboten meren aan en varen weer weg, de open zee op. Ik droom er van gewoon aan boord te gaan en weg te varen, net zoals ontelbaar veel zeilers voor mij. Horta is een vaste stopplaats voor wie de Atlantische Oceaan over zeilt. Een plaats waar je even thuis komt, even weer land onder je voeten voelt. Vanop de kade kijk je uit over de buureilanden São Jorge en Pico.

Wanneer het mijn beurt is om de zee op te gaan, is het eigenlijk al te winderig. Het klimaat van de Azoren lijkt op een nukkig kind. Wind, mist, zon en gietende regen op één dag zijn geen uitzondering. Al wat je kan doen, is je aanpassen, en hopen dat het weer geen stokken in de wielen steekt.
Ik ga aan boord van een rib boot, zo’n rubberboot met buitenboordmotor. Gehuld in een waterdichte poncho, en met een dik zeil over de bagage. Niet omdat het regent, maar omdat ze golven zo venijnig zijn dat de salt spray me om de oren vliegt. Ik ben doorweekt wanneer we voet aan land zetten op São Jorge. Het deert me niet. Het zeewater is warm, de dag zacht.

Azoren

De zee in de Azoren is warm, maar onvoorspelbaar.

Wandelen door de mist
São Jorge lijkt op een fort. Op de paar havens na, is het eiland onbereikbaar door de scherpe rotsen en de hoge kliffen die het omringen. Ik klim naar een van de toppen van het eiland. Onder mij ligt de zee, in de verte is het eiland Pico omhuld door donderwolken. Hier schijnt de zon, terwijl Pico amper te zien is door de sluiers regen.
Maar de zon blijft niet lang. Een razendsnelle mist rolt over São Jorge, en ik zie niet meer dan enkele meters in het rond: net voldoende om het pad te blijven volgen. Af en toe blaast de wind de mist uiteen, en verschijnen er scherpe bergen en dorpjes die zich tegen de bergwand lijken aan te drukken.

Ik vind São Jorge het grilligste eiland. De mistige bergen, de dorpjes en de kliffen met natuurlijke getijdepoelen geven het een geheimzinnig, wild karakter. Mensen wonen hier, en leven van het land. Er grazen schapen en koeien, en er worden pepers, groenten en koffie verbouwd. Maar ik raak het idee dat alles hier maar tijdelijk is niet kwijt.

Azoren

Dorpjes drukken zich tegen de bergwanden.

Wijngaarden en boerenkaas
Tijdens mijn oversteek naar Pico blijf ik droog. Er is geen mist, geen regen te zien. Voorlopig. Ik kijk uit over de zee, want tussen de eilanden rusten potvissen en dolfijnen, voor ze verder emigreren. Maar zonder geluk, ik zie nog geen visje.

Pico lijkt weer een andere wereld. Geen bruisend eiland zoals Faial, geen mistig mysterie zoals São Jorge. Het langwerpige eiland lijkt aan de voet van de berg Pico te liggen. Op de flanken van Portugals hoogste berg worden druiven verbouwd. De lage muurtjes, gebouwd van zwart vulkanisch gesteente, houden de warmte vast, wat perfect lijkt te zijn voor wijnbouw. De helft van het eiland is gevangen in een netwerk van muurtjes. Windmolens in fel rood rijzen op tussen de wijngaarden. De andere helft is groen, met drassige weilanden en meren, waar vee vrij kan rondlopen.

Azoren

De wijngaarden van Pico, omringd door muurtjes van Vulkanisch gesteente.

Pico lijkt aan het oppervlakte het minst grillige eiland te zijn. Minder onverwachte kliffen, geen stranden van as. Ondergronds echter vind ik tunnels gevormd door lava. Tunnels die ik op oeroude grotten lijken, die op de meest onverwachte plaatsen inzakten en een kijk in de groene wereld erboven geven. Gruta das Torres heet deze plaats.

De Azoren bezoeken
Het lijkt er op dat de Azoren op heel korte tijd aan populariteit winnen. Niet verbazend. Ook al is het jaren geleden dat ik er was, de Azoren spoken nog steeds rond in mijn hoofd. Het is hoog tijd om nog eens terug te gaan.

Vanuit Brussel vlieg je met Tui in amper vier uur naar Ponta Delgada, de hoofdstad van de Azoren op het eiland São Miguel. Van daaruit vlieg je of vaar je naar Faial, Pico of zelfs nog verder, naar de vergeten westelijke eilandjes Flores en Corvo.
Op de eilanden zelf vind je gemakkelijk accommodatie naar jouw smaak. Kleinschalige hotels, Airbnb’s en vakantiehuisjes. Je zal een auto nodig hebben als je zelf op verkenning wil gaan. Wat ik overigens aanraad. Je vindt de mooiste verlaten stranden, de verborgen watervallen en warmwaterbronnen alleen maar als je er moeite voor wil doen.

Azoren

Om de Azoren echt te zien, moet je van het strand komen en op verkenning gaan.

Het karakter van de Azoren verschilt van eiland tot eiland, en zelfs van persoon tot persoon. Iedereen beleeft iets anders, iedereen ziet deze kleine wereld op zijn eigen manier. Maar op de toeristische website van de Azoren vind je alle basisinformatie die je nodig hebt om de Azoren te bezoeken.

Dus, plan die reis. Ga op verkenning. Het is nu of nooit! En als je in Peter’s Café Sport terecht kom, drink dan een gin tonic voor mij!

Azoren

De wandelpaden op de eilanden brengen je naar de meest vergeten hoekjes.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *