De Waarheid achter de Foto

Mijn job als reisblogger bestaat er uit om jou, de lezer, het mooiste prentje te laten zien. Leuke verhalen, prachtige foto’s en gouden zonsondergangen. Maar iedereen weet dat reizen niet alleen rozengeur en maneschijn is. Vandaag vertel ik over de waarheid achter de foto.

Als blogger heb ik de meest fantastische job: ik bezoek prachtige locaties en mag er jou alles over vertellen. Waar ik zelden over vertel, is de tijd die ik achter de computer doorbreng om dat prentje er zo mooi mogelijk uit te laten zien. Of over de tijd die ik doorbreng in luchthavens, wachtend op een vertraagde vlucht. Maar uiteindelijk ben ik ook maar een mens die gewoon op haar trein moet wachten, af en toe (of eerder nogal veel) op haar gezicht gaat en haar foto’s bijknipt als er nu juist iemand in beeld kwam lopen wanneer ik die picture perfect foto wou maken. Grrr.

Vallen Voor de Foto
Het perfecte voorbeeld van zo’n momentje is mijn wandeling in het Rofan gebergte afgelopen zomer. Het was juni, en het zou lekker warm moeten geweest zijn. Maar het was koud, mistig en er lag zelfs nog sneeuw. Manlief en ik trokken met een ervaren gids de berg op, en eigenlijk wilde ik foto’s maken van de prachtige omgeving, maar de mist en regen staken daar een stokje voor. Mijn fototoestel moest veilig in de waterdichte rugzak blijven zitten.

Gelukkig had Manlief de Gopro bij, en hij maakte een aantal foto’s van mij terwijl ik de berg op zwoegde. Tenminste, dat deed hij voor hij ontdekte dat ik niet stabiel stond op de smeltende sneeuw. Vanaf toen maakte hij alleen maar foto’s van hoe ik telkens weer onderuit ging, en ik pissig weer overeind probeerde te krabbelen. Manlief had dolle pret, ik iets minder. Grrr.

Kattige Foto’s
Wanneer ik thuis werk, werk ik voornamelijk aan artikels over de reizen die ik heb gemaakt, en aan reviews van verschillende producten. En dan moet ik natuurlijk ook enkele productfoto’s hebben. Gelukkig heb ik thuis een houten vloer, en witte muren die ideaal zijn voor het maken van productfoto’s. Jammerlijk heb ik ook een dikke kat, die aan de nieuwsgierige kant is. Veel van mijn foto’s zijn wazig, getrokken op momenten dat ik mijn één hand de kat uit beeld hield en met het andere probeerde scherp te stellen. Grrr.

Bijknippen Die Handel
Soms gebeurt het ook dat ik op een magnifieke plek sta, maar dat er een elektriciteitspaal in mijn zicht staat. Of een toerist met een selfiestick. Dan neem ik vaak toch die foto, in de hoop dat ik er later nog iets van kan maken. Grrr.

Als ik dan later voor mijn computer zit, werk ik mij door gemakkelijk een tweeduizendtal foto’s per reis. Als je weet dat mijn reisjes vaak maar een dag of vier, vijf duren, kan je je wel inbeelden hoe veel foto’s dat eigenlijk wel zijn.
En om de zaken ingewikkelder te maken: mijn dikke kat lijkt het toetsenbord van mijn laptop de ideale plaats te vinden om te slapen. Maar wél alleen als ik werk te doen heb, op andere momenten heeft ze geen greintje interesse in dat ding. Grrr.

Wilt dat dan zeggen dat ik een oneerlijk beeld schets, iets waar bloggers gemakkelijk van worden beschuldigd? Ik vind van niet, ik toon je de wereld door mijn ogen. Natuurlijk toon ik je de mislukte foto’s niet, maar zou jij mislukte foto’s in je fotoboek plakken?

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *