De verzande kerk

De kust van Denemarken, en in het bijzonder de duinen, zijn onderhevig aan wind en stuifzand. Het gaat er zo erg aan toe dat hele duinen uit wandelen gaan en gebouwen worden opgeslokt. Zo ook de dertiende -eeuwse Sint Laurentius kerk.

Wie een van de vele stranden van Jutland bezoekt, merkt dat er altijd wind staat. Altijd. Het vlakke land, amper 50 kilometer breed, en omringd door uitgestrekte zeeën, zorgen ervoor dat de wind vrij spel heeft. Wandelaars op het strand voelen altijd de prikjes van stuifzand.

Stuifzand is erg mooi. Of dat vind ik toch. Maar het heeft zo zijn nadelen. Dat ondervonden de parochianen van de Sint Laurentiuskerk, vlakbij Skagen. Elke keer opnieuw de kerk moeten uitgraven om de mis te kunnen bijwonen gaat vervelen. En dus, na een lange worsteling, gaven ze hun kerk af aan het zand.

Al wandelend door de duinen kan je vandaag de verzande kerk, of den tilsandede kirke, nog bezoeken. Na een poos werden de muren van de kerk afgebroken. Enkel de toren blijft staan, half boven het zand uit. Als een aandenken aan de oude parochie, opgeslokt door het zand. En als een aandenken dat er met de natuurelementen niet gespot kan worden. Je verliest, altijd.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *