De Bloedmaan en Kattengejank

Dat je niet altijd ver moet reizen om prachtige natuurfenomenen te zien, is iets wat wij van Reisgoesting al langer weten. Tuurlijk, de sterren in de Sahara zijn anders dan de sterren hier, maar ook in ons Belgenlandje is er heel wat te zien.

Superbloedmaan
Tijdens de nacht van 27 op 28 september 2015 werd er een bijzonder fenomeen voorspeld: een combinatie van de supermaan en de bloedmaan. Het was 33 jaren geleden dat dit nog eens gebeurde en zal nog eens 18 jaren duren voor het weer zal gebeuren.

Maar wat is dat nu precies? Wel: een supermaan is een maan die door verschillende omstandigheden iets dichter bij de aarde staat als gewoonlijk en daarom flink wat groter lijkt. Heel erg mooi.

Een bloedmaan is dan weer een andere term voor een maansverduistering. Wanneer de aarde tussen de zon en de maan staat, en haar schaduw op de maan werpt, kleurt de maan door het afgebogen zonlicht koperrood. Of bloedrood.

Al van oudsher brengt de bloedmaan het hoofd op hol van mensen over de hele wereld. Men geloofde dat de bloedmaan een voorspelling was van het einde van de wereld, dat de bloedmaan de doden doet opstaan uit hun graf en dat weerwolven de aarde zouden overspoelen. Een ideale nacht om buiten te zijn, niet?

Rise and Shine
Als blogger heb ik behoorlijk wat over voor een goed artikel. En dus besloot ik weerwolven en zombies te trotseren om naar de superbloedmaan te kijken. Maar voor dat kon gebeuren, moest ik iets anders overwinnen: de wekker. O hel.

Om half vijf vannacht tuimelde ik half versuft uit mijn bed. Gewapend met mijn fototoestel en wat prullen in mijn jaszakken trok ik de voordeur open en stapte ik naar buiten. Mijn kat, die doorgaans om geen enkele reden uit de zetel komt, besloot mij te vergezellen. Vreemd.

Met het jankende beestje in mijn kielzog, liep ik een paar honderd meter tot op de brug boven het Netekanaal. Van daar zag ik de prachtige superbloedmaan de hemel sieren. Maar wat was het moeilijk om daar foto’s te maken. Er was immers te veel licht.

Ik daalde langs de zijkant van de brug af tot op de Netedijk. De kat, die niet houdt van verkeer, was in de wolken. Ik zette me op de grond en experimenteerde wat met de functies van mijn fototoestel, zonder succes. Het duurde een hele poos voor ik de juiste combinaties van knopjes vond en ik het gebrek van een statief overwon. Terwijl mijn toestel, balancerend op een Opinel en mijn rechterschoen, de maanpracht opnam, draafde de kat om me heen. Ze besloot het mij moeilijk te maken en ging zelfs even prompt voor de lens zitten. Maar uiteindelijk lukte het de foto te maken waarvoor ik mijn bed was gekomen: een foto van de bloedmaan.

Bloedmaan

Wat vreemd
Ik bleef nog een poosje zitten kijken naar de maan, tot ik het koud kreeg en weer naar mijn bed begon te verlangen. Ook de kat, die al een tijdje naast me in het donker zat te staren, leek naar huis te willen. En dus scharrelde ik al mijn spullen bij elkaar, trok mijn schoen weer aan en wilde weer naar huis wandelen.

Zodra ik van de donkere dijk richting de brug liep, zag ik iets bewegen. Mijn kat, de pantoffelheld, verstopte zich achter mij. Ik tuurde in het duister en zag… katten. Allemaal katten. Ze zaten stil naar me te kijken, het puntje van het staarten zwiepten heen en weer.

Voorzichtig liep ik langs ze heen, mijn kat vlak achter me. De beestjes bromden en bliezen, en probeerde dichter bij mijn kat te komen. Wat deden ze daar? Waren ze geroepen door de bloedmaan? Of werden ze gelokt door mijn kat (het is namelijk een erg mooie dame)? Ik weet het niet. Maar wat was het vreemd!

Katten

Maneschijn

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *