Snorkelen op Aruba

Billen bloot, kokosnoot: op vakantie in Aruba

Bekentenis: ik heb een romantisch beeld van de Caraïben. Hagelwitte stranden en helblauwe zee. Wuivende palmbomen en zo’n kokosnoot met een rietje erin. Oude landhuizen op uitgestrekte plantages en grotten vol verborgen piratengoud. Ik kan het niet helpen, de Caraïben spreken gewoon tot mijn verbeelding. Je kan je dus wel voorstellen dat ik uitkeek naar mijn vakantie in Aruba.

Na een verrassend comfortabele vlucht stap ik de terminal van de Aruba Aeropuerto Internacional Reina Beatrix in. Het is er warm en vochtig, en de laatste stralen van de zakkende zon vallen binnen door de ramen. Ik krijg mijn nieuwe stempel in mijn paspoort, neem mijn bagage en loop de terminal uit. Hallo Aruba, ik ben er!

De Caraïbische zee bij Aruba.

Een Arubaans welkom

Aruba is niet zo groot. Alles ligt dicht bij elkaar. Na een korte rit met de auto bereik ik het Courtyard by Marriott Aruba, mijn hotel voor de komende week. Net zoals de meeste Caraïbische hotels, is het Courtyard een laag, open gebouw, waar de wind vrij spel heeft. Palmbomen wuiven in de wind. Ik neem even de tijd om me op te frissen en om te kleden, om dan de Arubaanse nacht in te duiken. Jetlag? Natuurlijk niet.

In restaurant Papiamento – een knipoog naar de Creoolse taal van Aruba – eet ik onder de palmbomen. Het restaurant serveert lokale gerechten met die typische Caraïbische creativiteit. Ik eet grote garnalen met chipotle pepers in een heerlijke sausje. Mijn vakantie in Aruba kan nu al niet meer stuk.

Snorkelen met Aruba Outdoor Adventures

Het Caraïbische klimaat is best pittig. ’s Middag lopen de temperaturen al op tot 30°C. Om de hitte wat te vermijden, sta ik vroeg op. Op een rustige oever, niet ver van Mangel Halto Beach, ontmoet ik RJ van Aruba Outdoor Adventures. Hij helpt me in een kajak met pedalen en duwt me de zee op. ‘Kijk,’ zegt hij nog, ‘daar zwemt een barracuda.’

Nooit eerder zat ik in een kajak met pedalen. Dankzij de pedalen vaar ik snel op de azuurblauwe zee, terwijl ik mijn handen vrij heb om mezelf nog een laagje zonnebrand te geven. De zon is ongenadig. Het water is zo helder dat ik de wieren en schelpen op de bodem zie. Tijdens het trappen wijst RJ op fossiele koralen in de rotsen, op de rotsachtige stranden, de mangroven die de golfslag breken.

Kajakken in Aruba met Aruba Outdoor Adventures.

Na een uurtje op het water, leggen we de kajaks vast aan een vervallen steiger op een paar rotsen in de zee. RJ geeft me een snorkel en een stel zwemvliezen, en ik duik de zee in. Heerlijk om even te ontsnappen aan de zon. Ik zie vissen in alle kleuren, octopussen en kreeften die zich verbergen in de koralen. In de schaduwen van de diepte zwemmen barracuda’s.

Na een uurtje in het water heb ik er genoeg van. De wind wakkert aan en de wiegende, beukende golven doen mijn maag omdraaien. Ik moet zowat de enige persoon ter wereld zijn die zeeziek wordt van snorkelen. Na een frisse ginger ale uit de koelbox van RJ voel ik me goed genoeg om terug te trappen. De zee is wilder, maar we hebben de wind in de rug.

Je wordt vanzelf rood

Na een aansterkende lunch van quesadilla’s bij Eduardo’s Hideaway keer ik terug naar het hotel. Ik heb immens genoten van het snorkelen, maar ik ben moe. Wat is het uitputtend om in de deinende zee te zwemmen. Bovendien heb ik een vuurrood vermoeden dat ik mijn billen niet goed heb ingesmeerd voor het snorkelen.

Het Courtyard by Marriott is een kleinschalig hotel, wat het lekker rustig maakt. Ik breng de snikhete namiddag door aan de rand van het zwembad. In de schaduw van mijn parasol voelt het briesje fris aan. Wanneer ik het toch te warm krijg, neem ik een duik in het zwembad. Bij de bar bestel ik wat te drinken en een paar appetizers. Het is immers vakantie.

’s Avonds rijd ik, helemaal ontspannen en warm van de zon, naar Lima Bistro. Een fusierestaurant dat de smaken van de Caraïben combineert met de smaken van Peru. Hun smokey lemon smash cocktail, die aan tafel gebracht wordt onder een stolp gevuld met rook en kaneel, is zo lekker dat ik er een beetje emotioneel van word.

Met Isla Aruba in het Arikok Nationaal Park

Na een luchtig ontbijt stap ik in de jeep van Ross, de man achter Isla Aruba, dat jeep tours op Aruba aanbiedt. De Arubaan kent zijn eiland goed en is daarom een geweldige gids om het Arikok Nationaal Park te bezoeken. Het Arikok Nationaal Park neemt ongeveer 20% van het eiland in. Het park beschermt het landschap en de natuurlijke fauna en flora.

Dividivibomen groeien naar het zuidwesten in Aruba.

Aruba is een woestijneiland. De ondergrond bestaat uit zand en stenen, en is begroeid met cactussen en dividivibomen. De knoestige bomen vormen zich naar de altijd aanwezige wind en wijzen daarom altijd naar het zuidwesten. ‘Een natuurlijk kompas,’ zegt Ross.
Het terrein is ruig. Zo ruig, dat een jeep met vierwielaandrijving geen overbodige luxe is. Terwijl we door het park hobbelen, wijst Ross de mooiste plaatsen aan en vertelt hij over de piraten die al lang dood zijn, maar nog steeds op de verlaten wegen spoken.

Het Arikok Nationaal Park geeft me een heel andere kijk op Aruba. De ruwe, rotsachtige kusten, de droge heuvels vol cactussen, de grotten vol vleermuizen. Hoe meer ik ontdek, hoe meer ik begrijp dat het eiland geheimen heeft die het (nog) niet wil prijsgeven. Wanneer Ross me meeneemt naar de prachtige Quadirikiri grot, kijk ik stiekem in de gaten en spleten. Er moest maar eens piratengoud verbogen zijn.

Quadirikiri cave in Aruba

Zwemmen met zeeschildpadden

Voor we terugkeren, brengt Ross me naar het Tres Trapi strand. Tres Trapi kan je nauwelijks een strand noemen, het is eerder een lage klif waarin een smal, glibberig trapje is geslepen waarlangs mensen het water in en uit kunnen. De zee is hier niet zo wild, maar wel helder genoeg dat je de bodem kan zien.

‘Kijk,’ wijst Ross. Ik volg zijn blik en zie nog net hoe een grote zeeschildpad adem hapt en weer onderduikt. Zeeschildpadden! Ik kan mijn badpak niet snel genoeg aantrekken. Met een pool noodle onder mijn armen en een duikbril op mijn gezicht, spring ik het water in.

Lange tijd waren er nauwelijks zeeschildpadden in Aruba. Tijdens de pandemie, toen er minder mensen op het eiland waren, kwamen de dieren terug en ze zijn gebleven. Gelukkig worden ze streng beschermd. Enkel aan Tres Trapi mag je zwemmen met de zeeschildpadden en dan nog alleen als je ze met rust laat. Kijken mag, aankomen niet.

Drijvend op mijn pool noodle zwem ik de zee in. De zanderige bodem zakt steeds dieper en dieper weg. Het lijkt wel alsof ik zweef boven een landschap van zand en wieren en schelpen. Onder me grazen de zeeschildpadden. De dieren trekken zich helemaal niets van me aan. Af en toe komt er eentje naar boven, om dan meteen weer naar de bodem te duiken. De zon danst op hun kleurrijke schilden.

Een massage in het Courtyard by Marriott

Net wanneer het te warm wordt, zet Ross me weer af aan het Courtyard by Marriott. Mijn lichaam voelt een beetje beurs aan na de hobbelige wegen van het Arikok Nationaal Park en ik loop prompt door naar de Sirena Island Spa in het hotel voor een deugddoende massage. De handen van de masseuse vegen de spierpijn helemaal weg.

Na de massage nestel ik me weer aan het zwembad. Doorgaans hou ik van avontuurlijke en actieve reizen, maar ik moet toegeven dat het rustige tempo van deze reis me wel ligt. Vakantie in Aruba betekent ontdekken, betekent zwemmen en snorkelen en lekker eten, maar het betekent ook ontspannen aan het zwembad en nagenieten van alles wat je gezien en beleefd hebt.

Wanneer de zon wegzakt in de stapelwolken die zo typisch zijn voor de Caraïben, trek ik een soepele broek aan voor een sessie sunset yoga met Mary Pucci. Omdat Aruba dichter bij de evenaar ligt dan België, gaat de zon er sneller onder. Tijdens het uurtje yoga zie ik de hemel van blauw naar roze veranderen. Wat later zakt de zon onder de horizon. Ik strek en rek de vermoeidheid van de dag uit mijn lijf.

Als afsluiter schuif ik aan tafel in het hotel. Ik drink een glaasje en kies de pizza met truffel. Eenvoudig, maar precies wat ik nodig heb.

Hotel Courtyard by Marriott in Aruba

De street art van San Nicolas

San Nicolas is de twee grootste stad van Aruba. Een tijdlang werd de stad bevolkt door de werkers die in de olieraffinaderij werkten, maar toen die de deuren sloot, gingen de werkers weg. De stad liep leeg, de huizen raakten in verval. Wat ooit de drukste stad van Aruba was, bloedde dood. Tot één man de stad weer nieuw leven inblies.

Tito had een visie voor de stad. Hij nodigde lokale en internationale kunstenaars uit en gaf hen de stad. Op de afbrokkelende muren kwamen schilderingen, mozaïeken en murals. San Nicolas kreeg – letterlijk – weer kleur en werd weer de levendige stad van voorheen.

Ik bezoek de straatkunst van San Nicolas in de ochtend. De straten zijn nog leeg, de zon komt nauwelijks boven de huizen uit. Ik zoek de straatkunstwerken op. De grote murals, de kleine stukken graffiti. Sommige kunstenaars herken ik, andere zijn me nog onbekend. Maar allemaal hebben ze die heldere, Caraïbische kleuren gebruikt in hun werk.

Cocktails bij het water

‘Voor de lunch strijk ik neer in het Aruba Experience Café, in een oude cunucu boerderij. Het is een klein, laag huis dat een beetje uit de toon valt in de drukke straten. Maar het is zo sfeervol. Zo gezellig. Ik bestel een arepa, een maïsbroodje gevuld met groente en kruiden. Wanneer ik de eigenares vertel dat ik mijn arepa heerlijk vind, zegt ze danki, dushi. Dank je, zoetje. Ik smelt.

In de namiddag strijk ik voor de laatste keer neer aan het zwembad. Het Courtyard by Marriott heeft een swim up bar waar je cocktails kan drinken. Het water is heerlijk koel, de cocktails lekker zoet. Nooit gedacht dat ik zo zou kunnen genieten van een eenvoudig drankje bij het zwembad. Je hoeft niets, zit op je luie bips.  

En wanneer de zon wegzakt en de cocktails op zijn, rij ik naar restaurant Wilhemina. Achter de eerder vlakke gevel van het restaurant gaat een jungletuin schuil. Kleine tafels staan tussen palmbomen, klimplanten en kamerplanten in kleurige potten. Het voelt zowel ontspannen als exclusief. Ik eet falafel met geitenkaas en drink er een glaasje bij.

De pastelkleurige huizen van Oranjestad

Mijn vakantie in Aruba is bijna voorbij. Bijna. Om zo lang mogelijk in de Caraïbische sferen te blijven, trek ik naar Oranjestad, de hoofdstad van Aruba. De stad is de grootste, de meest moderne stad van het eiland. Hier vind je winkels van de meeste bekende modehuizen en ketens. Maar je vindt er ook historische huizen en musea.

Oranjestad heeft distinctieve Nederlandse invloeden. De pastelkleurige huizen die je zo vaak ziet in de Caraïben, hebben in Oranjestad herkenbare trapgevels. Het lijkt wel alsof iemand het beste uit Nederland en het beste uit de Caraïben bij elkaar heeft gegooid. De sfeer is zo levendig. Zo warm.

Ik eindig mijn reis op het terras van The West Deck, een restaurantje bij het water. Hier eet ik mijn favoriete Caraïbische gerechtje: garnalen met kokos en (pikante) salsa. Ik zit te smullen met uitzicht op de zee en een vrolijk muziekje op de achtergrond. Ik probeer nog niet te denken aan de vlucht naar het huis, aan het koude Belgische weer. In plaats daarvan denk ik aan alles wat ik de afgelopen dagen gezien heb, geproefd heb, beleefd heb. Oh, wat ben ik dol op Aruba.

Het centrum van Oranjestad in Aruba.

Vakantie in Aruba: lekker leven is de leus

Het is altijd lekker warm in Aruba en er blaast een tropische wind over het eiland. De zee is blauwer dan je je kan voorstellen. De mensen zijn er hartelijk, het eten ongelofelijk lekker en de sfeer gewoon lekker relaxed. Precies daarom is Aruba de perfecte bestemming voor je volgende vakantie.

Je plant je vakantie eenvoudig met de website van Aruba. In het artikel Aruba voor beginners lees je alles wat je moet weten als je er voor het eerst naartoe reist. 

De vlucht naar Aruba

De gemakkelijkste manier om Aruba te bereiken, is met het vliegtuig. KLM heeft een rechtstreekse vlucht van Amsterdam Schiphol naar Aruba. Vanuit België kan je gebruik maken van het zogenaamde AirRail ticket, een combinatie van een treinreis en een vlucht. Je checkt dan in bij een kleine terminal in Brussel-Zuid, waarna met je de Eurostar naar Amsterdam Schiphol rijdt. In Schiphol stap je over op de vlucht naar Aruba.

Hoewel ik het AirRail ticket echt een geweldig idee vind, loopt het momenteel nog wat stroef. Ik had net geen twee uur om over te stappen en dat bleek te weinig. De rijen in Schiphol zijn notoir lang en ik heb de ziel uit mijn lijf moeten rennen om mijn vlucht te halen. Het is dus beter om bij het boeken van je AirRail ticket een Eurostar vroeger te kiezen. 

Zodra je op Aruba geland bent, begint je vakantie. Aruba is een klein eiland, dus het kost niet veel tijd om je hotel te bereiken. Voor je het weet, lig je met een cocktail in je handen aan het zwembad. Billen bloot, kokosnoot.

Oranjestad in Aruba.
Dit artikel kan geschreven zijn in samenwerking met een van onze partners. Dat wil zeggen dat deze reis, dit product of dit artikel gesponsord of deel van een betaald partnership kan zijn, zodat jij kan genieten van gratis reisverhalen en tips.

One response to “Billen bloot, kokosnoot: op vakantie in Aruba”

  1. Teresa Dankerlui Avatar

    Wat geweldig. Heeft u daar misschien ook in een van deze restaurants gegeten?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *