Naar het Gesundland Vulkaneifel

Vulkanen hebben de mens al eeuwen beziggehouden. Meestal in de zin dat we er hard van weglopen. Maar in de Duitse Eifel, meer bepaald in het Gesundland Vulkaneifel, hebben ze de geneugten van (uitgedoofde) vulkanen ontdekt.

De landkreis Vulkaneifel ligt in het westen van Duitsland, in de Eifel, vlakbij ons eigen kikkerlandje. Vanuit Antwerpen is het maar 250 kilometer. Kei gemakkelijk te bereiken met de auto, dus.
De Vulkaneifel ligt, zoals de naam al zegt, op een reeks oude vulkanen. Geen schrik, de laatste uitbarsting was meer dan 10.000 geleden. Het landschap is licht heuvelig, met grote, ronde maaren: met water gevulde, ingestorte vulkaanputten.

De Maaren
En het zijn die maaren die het landschap zo bijzonder maken. Door de invloed van de vulkaanbodem, is het water verrijkt met mineralen. Daardoor is het water van de maaren vaak gezond en goed voor je huid. Niet in elk geval, er zijn ook maaren die te zuur zijn om in te zwemmen.

Gelukkig is dat redelijk duidelijk te zien: de maaren waarin je kan zwemmen, hebben campings op de oevers, en plaatsen waar je gezellig in het gras kan zitten zonnen.

Erheen!
Daar ging ik dus naartoe. Ik was er nog nooit geweest, en ik heb toch een zwak voor Duitsland, dus ik was een en al enthousiasme. Bovendien had ik een kei leuk programma, met het bezichtigen van een geiser en een kasteel, een smeedcursus en een vliegtocht over de maren.
Om de overnachting in een Schäferwagen, een soort piepkleine woonwagen gebruikt door herders, niet te vergeten. Hoewel niet de meest praktische slaapplaats, wel megagezellig en vlakbij de maar in Schalkenmehren.

De Geiser
Sinds ik in IJsland de Geysir zag, de bekende warmwatergeiser, wil ik meer van dat zien. De vulkanische activiteit in de Vulkaneifel, zorgt natuurlijk dat er hier en daar water opborrelt. Zo ook in Wallenborn, plaats van de gelijknamige koudwatergeiser.
Elke 35 minuten barst er een zuil van water uit de mooi aangelegde bron. Koud water, dat de bron en de stenen in een soort van roestbruine kleur bedekt. Na de uitbarsting blijft de geiser nog zo’n vijf minuten gezellig door bubbelen, tot hij uiteindelijk wegzakt.

Wil je dit fenomeen van dichtbij bekijken, betaal je anderhalve euro. Niks te veel voor iets dat vreemd genoeg heel entertainent is.

Schloss Manderscheid
In het dorpje Manderscheid, gelegen boven een kleine vallei, vind je Schloss Manderscheid. Niet één, maar twee burchten, die voor het gemak zijn onderverdeeld in de benedenburcht en de bovenburcht.

De meeste bezoekers komen naar Manderscheid om te wandelen. De omgeving is prachtig en er lopen heel water wandelpaden door het dorp, waarop je gewoon kan inpikken. Enkele van die wandelpaden leiden je zelfs tot aan de deur van de bovenburcht, tegenwoordig niet meer dan een toren en enkele losse muren. Maar je kan de toren beklimmen, en het uitzicht is prachtig.

De onderburcht daarentegen is in veel betere staat gebleven. Dat wil zeggen, meer dan gebarsten muren en torens ga je er niet vinden, maar de burcht is veel groter en het is veel duidelijker hoe het leven er aan toe ging in de middeleeuwen.

Bovendien leeft er nog één jonkvrouw in het slot. Een vrouw die het kasteel beheert en de meest goddelijke taarten bakt. Must. Taste!

Smeden
Omdat het niet altijd cultuur en geschiedenis moet zijn op reis, hadden we ook een smeedcursus gepland. Wie mij een beetje kent, weet dat ik geen held ben met warme dingen, gezien een eerdere kennismaking-van-te-dichtbij met iets héél warm, maar ik wilde dat toch doen, dat smeden. Koppig? Nee, we noemen dat vastberaden.

En ik dus naar Michael Hussman, schrijnwerker van beroep, kunstenaar in zijn vrije tijd. De man, wiens Engels even koddig was als mijn Duits, had een prachtig klein atelier bij zijn huis, waar ik een lederen schort aantrok en aan het werk ging.
Niks zo goed voor stress als een uurtje of twee op roodgloeiend ijzer staan meppen. En je gaat naar huis met een prachtig siervoorwerp: win-win!

Vliegen
Wellicht het meest spectaculaire van mijn bezoek aan de Vulkaneifel? Met een sportvliegtuigje over de maaren vliegen. Ik had dat nog nooit gedaan, en zot genoeg is dat helemaal niet zo duur als je zou denken. Voor een halfuurtje vliegen, waarbij je dan echt wel de hele landkreis gezien hebt, kost iets van een 70,-. Goed te doen, toch?

Ik dus in dat vliegtuigje. Van voor, want ahja, ik moest foto’s kunnen trekken. Een beetje gepraat door de boordradio en hopla, daar gingen we.
Dat bleek heel wiebelig te zijn. Zo’n sportvliegtuigje is veel  (véél) lichter dan een lijnvliegtuig, dus dat wiebelt maar zo’n beetje in de lucht. Mensen die wagenziek worden, nemen best een pilletje in voor vertrek.

Maar het uitzicht! Fenomenaal! Dit mag je niet missen!

Naar Huis
Voor ik het wist, waren mijn dagen op. Dat vloog voorbij (heb je ‘m?). Nog een laatste bezoekje aan Eifeladventures, waar ik langs de vele ziplines door de bomen zwierde en zelfs een basejump van 17meter hoog nam, en dat was het weer. Jammer, maar niks definitief. Ik ga daar nog eens naartoe, zeker weten!

Het bezoekje aan de Vulkaneifel was in samenwerking met Gesundland Vulkaneifel. Ik logeerde in Schalkenmehren, in hotel/camping Schneider am Maar. De Vulkaneifel heeft een hele reeks heerlijke streekproducten, die het beste klaargemaakt worden bij Hotel zur Post, in Meerfeld. Maar ook in de vele andere restaurantjes in de omgeving kan je smakelijk eten.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *