Ik en Mijn Skileraar

Soms zijn cliché’s cliché’s omdat ze waar zijn. Soms vormen ze gewoon de perfecte titel voor een blogpost. Soms is de grens tussen beide wat vaag. Hmm.

In januari reisde ik af naar Südtirol, Italië. Dat ligt in de Dolomieten.
Ik zou gaan logeren in Obereggen, een dorp dat eigenlijk enkel bestaat uit hotels en een parking: een echt skiresort.

Er was maar één probleem: ik had nog nooit geskied. Oei.

Mooi weer op de piste

Leren Skiën
Om dat probleem te verhelpen, kreeg ik een skileraar toegewezen, helemaal voor mij alleen. Die arme leraar zou mij, in twee dagen tijd, moeten leren skiën. Ik, die niet eens stabiel sta op vaste grond, laat staan op ijs en sneeuw en latten.

En zo stond ik de eerste dag klaar om te skiën, in mijn gloednieuwe skipak, met een helm, latten, laarzen en een GoPro camera: ik wilde mijn succes, of falen, immers kunnen documenteren. Op de plaats van afspraak ontmoette ik Didi, mijn skileraar.

Leren skiën met Didi

Voorzichtig!
Didi maakte er geen woorden aan vuil en nam mij meteen de piste op. De blauwe, natuurlijk. Dat we fase ‘babypiste’ oversloegen, was eventjes spannend voor mij, maar Didi gaf mij geen kans zenuwachtig te worden. Hij liet mij meteen naar beneden skiën aan zijn hand, aan een skistok en later helemaal alleen. Hij deed me voor hoe te bewegen en vooral hoe niet. Hij skiede achteruit naar beneden, terwijl ik hem volgde, klaar om mij tegen te houden als ik weer even vergat hoe ik moest remmen.

Didi imiteren

De tijd vloog. Didi had nog net de tijd om mij mee de berg op te nemen voor een tweede blauwe piste, die hij “even gemakkelijk als de eerste” noemde. Ik had de tijd van mijn leven en vergat alles om mij heen. Pas toen mijn les voorbij was, en het tijd was om te lunchen, merkte ik hoe inspannend het was geweest: ik viel haast in slaap boven mijn bord. Maar ik had mijn eerste dag op de latten zonder kleerscheuren, ja zelfs zonder vallen, overleefd.

Te steil, te hoog, te snel
Misschien daarom wel dat ik wat overmoedig werd. De tweede dag stond ik te springen om te vertrekken. Dit keer stond niet Didi, maar Azzurra klaar voor mij. Deze collega van mijn skiheld was al op de hoogte van mijn kunnen en nam mij, na een paar rondjes opwarmen, meteen de berg op. Azzurra vulde de lessen van Didi perfect aan. Ze liet mij rustig oefenen, maar bleef in de buurt zodat ze mij kon ‘vangen’ als dat nodig was.

Azzurra

En dat bleek nodig te zijn. In mijn enthousiasme vloog ik de pistes af alsof ik nooit iets anders had gedaan. Ik had er zo veel plezier in! Dat ik nog steeds niet helemaal stabiel stond, vergat ik even. Dit keer ging ik wel een paar keer (spectaculair) tegen de vlakte, waarbij ik Azzurra bijna een hartverzakking bezorgde. Vooral die ene keer dat ik zo goed als overkop ging. Oeps.

Opla, tegen de vlakte

Het geduld van een skileraar
Ik heb me vaak afgevraagd of het niet strontvervelend moest zijn voor zo’n skileraar, om een volwassen meisje als ik te moeten leren skiën. Telkens weer diezelfde pistes af, telkens weer traag skiën, telkens weer instructies geven.

Maar om eerlijk te zijn geloof ik ook dat je zo’n job niet moet doen als je er het geduld niet voor hebt. Zowel Didi als Azzurra waren fantastische skileraars. Wat ik van hen heb geleerd, was goed genoeg om mij na twee dagen een paar rode pistes te doen afleggen, en dat zegt heel wat. Overal op de pistes zag ik collega’s van hen, gekleed in hetzelfde skipak, met beginnende skiërs aan de hand. Eén van hen leidde een rij piepjonge skiërs, als een mama eend haar kuikens.

Ik kan uit mijn ski ervaringen enkel besluiten dat het niet enkel geluk was dat ik zo’n fantastische leraars had: het niveau van de Ski School Obereggen ligt erg hoog. Wie hier leert skiën, is er zeker van dat hij omringd wordt door de beste skileraars. Elk van die leraars leerde als kind skiën op dezelfde pistes, elk van hen skiet er nog steeds.

Op de piste

Op de rode piste

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *