Jordanië

Voor het eerst naar Jordanië

Eén week vrijaf én enorm veel goesting om op reis te vertrekken: de knoop was snel doorgehakt. Deze keer trok ik samen met mijn nicht Annelies richting een tot dan toe nog onbekende regio voor ons: het Midden-Oosten. Om de stap niet al te groot te maken, kozen we voor Jordanië als reisbestemming. Dit land is warempel een baken van rust en vrede te midden van bekende conflictlanden zoals Syrië en Irak.

Jordanië herbergt een van de zeven wereldwonderen Petra, maar het land is zo veel meer dan dat. Als je jezelf niets anders dan zand kan voorstellen bij dit Midden-Oosterse land zit je in de foute denkrichting. Uiteraard bestaat het land voor een groot deel uit dieprood woestijnzand en rotsgesteente, maar er is minstens evenveel groene natuurpracht terug te vinden.

Jordanië

Bij een bezoek aan Jordanië beeld je je veel rood zand in: maar er is ook veel groens en water te vinden. Zoals hier, aan de kust van Aqaba.

Een eerste indruk
Na zo’n negental uur onderweg te zijn, kwamen we aan op onze eindbestemming. Op het vliegtuig hadden we een Duitser genaamd Markus leren kennen die ook dezelfde terugvlucht als ons nam en maar al te graag een taxi met ons zou delen naar en van de Jordaanse hoofdstad Amman. Om de kosten te drukken.
Eenmaal buiten sprak een taxichauffeur ons aan om ons naar het centrum te brengen. Toen er zich een tweede en even later ook een derde taxichauffeur zich in het gesprek voegde om ons de rit aan te smeren, maakte we ons maar snel uit te voeten. Wat begon met een simpele discussie ontaarde al snel in een heuse duw- en trekpartij waar alsmaar meer mensen een poging waagde om de aanstokers tot bedaren te brengen. Ons ideaalbeeld van de Jordaniërs als rustige en vriendelijke mensen wankelde.

 

Jordanië

Gelukkig zijn er behoorlijk wat vrolijke chauffeurs ook.

Niet al te veilig onderweg
Na dit ietwat gekke incident en een goede nachtrust kon onze reis echt beginnen. Om het onszelf niet al te moeilijk te maken, trokken we meteen per jettbus naar het zuidelijkste punt van Jordanië: Aqaba. Zo konden we op onze stappen terugkomen en zouden we zeker op tijd terug geraken in Amman voor onze terugvlucht. De rit verliep vlot tot op een zeker moment. Na zo’n tweetal uur onderweg te zijn, werden we opgeschrikt door een gigantisch luide knal. De raam naast onze zetels was in de kleinste stukjes uiteengebarsten. Onze fantasie sloeg meteen op hol, maar de chauffeur stelde ons na een onderzoekje gerust dat de schade door een opvliegende steen veroorzaakt.

Onze eerste stop: het hedendaagse Aqaba
Eenmaal relatief veilig aangekomen, konden we op verkenning gaan in Aqaba. Deze moderne stad is in feite de laatste stop van veel toeristen in Jordanië. Je kan hier taxfree shoppen, relaxen in één van de vele tropische resorts of een duik nemen in het heldere zeewater. Een ideale locatie dus om te bekomen van een vermoeiende reis en voor de liefhebbers van een goede portie westerse luxe. Er is niet al te veel te beleven in Aqaba, maar dit stadje is de perfecte uitvalsbasis om verder te trekken richting de woestijn en het alom bekende Petra.

Aangezien onze reis nog maar net begonnen was, hadden we nog niet meteen nood aan ontspanning. Ik wilde wat gaan afkoelen in de zee, maar er bevonden zich enkel kinderen en mannen in het water. De vrouwen zaten allemaal onder de afdakjes op het strand te ontspannen met een waterpijp in de hand of te genieten van een goede maaltijd. Het was dus duidelijk geen goed idee om als vrouwelijke toerist mee in het water te duiken en overduidelijk te provoceren.

Ik liet het zwemmen voor wat het was en zocht dan maar verkoeling met een frisse cola. Komt niet helemaal in de buurt van een goede plons, maar iets is beter dan niets. Later leerde ik dat je hier wel degelijk de zee kan induiken als toerist, maar dan moet je naar het zuidelijkere gelegen South Beach trekken waar je geen enkele Jordaniër zal tegenkomen.

Met de jeep door de oneindige woestijn
Na een relaxte namiddag en avond in Aqaba werd het tijd om écht op verkenning te gaan in Jordanië. Onze tweede stop: de woestijn in Wadi Rum. We slaagden erin om met de lokale minibus mee te rijden tot in het centrum van Wadi Rum. Jammer genoeg was dit niet onze eindbestemmingen en moesten we nog een taxi nemen tot aan het visitorcenter waar we afgesproken hadden met onze gids. Ik had een dagtocht met overnachting geboekt bij het Wadi Rum Bedouin Camp, een idyllisch tentenkamp in het midden van de woestijn.

Jordanië

De pracht van het dieprode zand.

Onze dag begon met een theetje bij de baas van het kamp thuis. Naast een verblijf in de woestijn zelf beschikken de meeste bedoeïenen ook over een gewoon huis in het aangrenzende dorp. Toen onze kopjes leeg waren, moesten we achterin de jeep plaatsnemen en trokken we erop uit. Annelies en ik moesten ons vervoer delen met een jong gezinnetje uit Barcelona. Achteraf gezien was dat maar beter zo: hoe meer mensen in dezelfde auto, hoe lager de kostprijs.

Het is nogal moeilijk om te beschrijven wat we die dag allemaal hebben gezien. Ik schat dat we zo’n 15 à 20 stops hebben gemaakt bij verschillende bezienswaardigheden verspreid over de hele woestijn. De ene halte was natuurlijk wat mooier dan de andere, maar in feite waren we de hele tijd onder de indruk. Na elke rots die we voorbijreden, kregen we een ander magnifiek uitzicht voorgeschoteld. Bij de ene stop kregen we tijd om een berg te beklimmen, bij de andere om een kloof binnen te gaan of om samen van een door de chauffeur bereid maal te genieten.

Jordanië

Rood zand, rood hoofd.

Afsluiten met de ondergaande zon
Toen de dag ten einde liep, werden we naar het bedoeïenenkamp gebracht om te bekomen van deze vermoeiende maar mooie dag. Om het plaatje helemaal compleet te maken, konden we de, volgens de eigenaars van het kamp, mooiste zonsondergang in Wadi Rum meepikken. En ze hadden nog gelijk ook!

Na de zonsondergang was het nog even wachten tot we onze voeten onder tafel mochten schuiven om te genieten van een traditioneel Jordaans buffet. Toegegeven, echt onder tafel schuiven was het niet. Aangezien de eetruimte vol zat, waren we genoodzaakt om bij de medewerkers van het kamp rond het kampvuur te gaan zitten. Maar eerlijk gezegd voelden we ons hier veel meer op ons gemak dan tussen de gezinnen met jengelende kinderen.

Jordanië

Per kameel door de woestijn. Dat is dus wreed hoog he.

Jordanië

Gelukkig heb je dan begeleiding bij die je vanuit de auto instructies toeschreeuwt.

De volgende ochtend gingen we per kameel terug naar het dorp om van daaruit de taxi te nemen naar Petra. De bus richting het wereldwonder vertrekt maar één keer per dag, dus we moesten voortmaken. De eigenaar van de kamelen was een oudere charismatische man die ons wel héél goed vertrouwde met zijn dierbare beestjes. In plaats van naast ons te lopen en de teugels vast te houden, had hij meer zin om met zijn auto naast ons te rijden en van daaruit instructies te roepen.

Je kan je wel voorstellen dat we ons niet volledig op ons gemak hebben gevoeld. Op zo’n kameel zit je namelijk écht hoog.

No Comments.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *