Despacito, Peru

Er zijn zo van die reizen die je helemaal overdonderen. Reizen die je los van je sokken blazen, waar je weken later nog steeds niet goed van bent, omdat er zo veel fantastische dingen gebeurden dat je amper de tijd hebt ze te omvatten. Laat ik je even vertellen over mijn reis naar Peru.

Tien dagen Peru
Ik was tien dagen in Peru. Ik krijg dat allemaal niet in één artikel, dus de komende tijd zal ik zo nu en dan een artikel droppen over mijn reis. Vandaag: hoe het voelt om voor het eerst in een Zuid-Amerikaans land te komen.

Eén van de eerste kennismakingen met Peru: per jacht de zee op bij Paracas. Dat begon niet slecht daar!

Eerlijk? Ik had voor vertrek een beetje de poepers. Ook al reis ik kei veel, Zuid-Amerika was tot nu toe nog niet gelukt. En net zoals iedereen, word ik nerveus als ik iets moet doen dat ik nog nooit eerder heb gedaan. Maar da’s een goed soort spanning, waar je haren van omhoog gaan staan en je kriebels in je buik krijgt.

Met de vlieger en de bus
De snelste manier om in Peru te komen, is met het vliegtuig. Vanop Schiphol vlieg je rechtsreeks naar Lima, in zo’n twaalf uur. Dat lijkt lang, maar die lange afstandsvliegtuigen zijn uitgerust met films en véél snacks. Dus, ik ging aan het binge watchen en hopla, daar was Lima al.

Eenmaal in Peru, stapte ik in een busje om zuid Peru te gaan verkennen. En daar begon het al. Het verkeer in Peru is nogal speciaal: snel, met veel toeteren en als er iemand in de weg staat omdat hij een dutje doet of net een zetel in zijn te kleine auto wil proppen, dan rij je er gewoon omheen. Als je van België komt, waar iedereen netjes de weg volgt, is dit een eerste cultuurschok.

Een eerder rustige dag in het verkeer van Arequipa, de witte stad in de Andes.

5.6 op de schaal van Richter
Peru is droog. Ik bezocht de woestijn en ging de Andes in, en mijn longen vulden zich met stof. Ik had vaak en veel dorst, en mijn huid werd droog en trekkerig. De ondergrond is bovendien een tikje onstabiel. Overal waar je gaat, zie je waarschuwingen voor aardbevingen en verzamelpunten voor het geval zo’n beving plaatsvindt.

De tweede nacht in Peru logeerde ik in hotel Las Dunas in Ica. Ik was nogal moe, want jetlag, en toen ik wakker werd omdat mijn bed een rare galopachtige beweging maakte, kreeg ik eerste instantie een paniekje. Maar, moe als ik was, verdween dat nogal snel,  draaide ik mij om in bed en sliep ik door.
De volgende ochtend bleek dat het hotel pal boven het epicentrum van een aardbeving van 5.6 op de schaal van Richter stond.

En zo beleefde ik mijn eerste echte aardbeving.

Pinguïns en Condors
Ik was niet alleen in een voor mij onbekend land, maar ook in een onbekend continent. Dat betekent dat ik allemaal dingen zou zien en meemaken die ik nog nooit had gezien, of misschien enkel eens op tv. Dat begon al met woestijn en van die grote cowboy-film-cactussen. En toen kwamen er zeeleeuwen, flamingo’s, condors, kolibries en pinguïns.

Die pinguïns, dat had ik niet verwacht. Die kleine, hobbelende beestjes in het wild zien, ik kreeg er niet genoeg van. Niet dat de andere dieren in het wild zien, niet leuk was. Integendeel, ik was zwaar onder de indruk van de enorme condors, en een zwerm flamingo’s is zoiets vrolijk. Maar pinguïns!

Kijk, kijk, pinguïns!

Custardapple en Ceviche
Wie al een keertje in Peru is geweest, kent het wel: ceviche, een gerecht gemaakt van in citroensap gegaarde vis en groente. De zure kick in het gerecht is even wennen, maar wat is het lekker! Je vindt het overal, het wordt geserveerd is de meest pietluttige eethuisjes en in de grootste sterrenrestaurants. En het smaakt altijd goed.

Misschien was het eten nog wel de grootste cultuurschok voor mij. Ik bedoel, ik kan koken, ik ken mijn smaken. En toch ging er een hele wereld voor mij open in Peru. De vreemde vruchten en groente met onbeschrijfbare smaken, gerechtjes waarvan ik nog nooit gehoord had. En dan de kwaliteit van het eten! Man! Zelden heb ik zo vaak zo goed gegeten op reis.

Mijn favorieten? Het restaurant Amaz in Lima, waar je gerechten uit het Amazonewoud proeft, en de custardapple. Jammerlijk ken ik de Nederlandse naam van deze vrucht niet, maar ik heb wel een foto.

Een eigenaardig stuk fruit, dat in mijn ogen nogal lijkt op de drakeneieren van Daenarys Targaryen.

Despacito, Peru
Ken je dat nummer? Despacito? Natuurlijk wel, zo’n bekend nummer. Despacito betekent trager. Doe het rustig aan. Het nummer werd al snel de soundtrack van mijn reis naar Peru. Telkens wanneer het busje te snel ging, of de indrukken te veel werden, riepen we despacito! Trager!

Peru is een land waar je traag moet zijn doorheen reizen. Omdat er zo veel gebeurd, omdat de drukte zo immens is. Omdat je anders je lichaam belast met hoogteziekte of de hitte. Despacito, Peru, trager!

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *