De Andes in: condors en hoogteziekte

Wie naar Peru reist, kan niet om de Andes heen. Letterlijk, de Andes loopt over de hele lengte van het land. Dat wil dus ook zeggen dat je soms heel hoog moet gaan om Peru goed te verkennen. En hoe hoger je gaat, hoe gevaarlijker het wordt.

In die tien dagen dat ik in Peru was, zou ik op enkele dagen tijd van zeeniveau naar net geen 5000 meter hoogte reizen. Dat was iets waar ik toch een beetje schrik voor had, want dat is in principe véél te snel. Naast het feit dat je natuurlijk liever de tijd neemt om zo’n land te verkennen, heeft je lichaam tijd nodig om aan hoogte te wennen. Veel tijd.

Toch, er zijn dingen die je kan doen om je te wapenen tegen hoogteziekte. Dingen die ik één voor één uitprobeerde.

De scherpe vallei bij Cruz del Condor geeft perfect de scherpte van de Andes weer. En zijn pracht.

De scherpe vallei bij Cruz del Condor geeft perfect de scherpte van de Andes weer. En zijn pracht.

Arequipa
De eerste 3200 meter hoogte legde ik af per vliegtuig. Ik vertrok in Lima en landde in Arequipa, een bergstad bijgenaamd De Witte Stad. Van een vliegtuig met perfecte luchtdruk in de ijle lucht van de Andes stappen, was al stevig. Je hebt het gevoel constant buiten adem te zijn, omdat je lichaam niet genoeg zuurstof uit de lucht kan halen. Want, zoals je weet, is de lucht op grote hoogte minder zuurstofrijk. En dat begin je al te voelen vanaf een 2500 meter.

Ik bleef een dagje in Arequipa, om er aan de lucht te wennen, voor ik per auto de bergen inreed. En toen begon het pas echt. We zouden in twee dagen naar 5000 meter klimmen en weer afdalen tot in Arequipa. Daarvoor moesten we onszelf voorbereiden, want het zou sowieso zwaar worden.

Onderweg in de Andes. Hoger en hoger!

Onderweg in de Andes. Hoger en hoger!

Coca en Chocolade
Hoogteziekte is iets venijnig. Het kan iedereen treffen, of je nu in goede conditie bent of moddervet. Bovendien kan je het altijd krijgen, ook als je al eerder zonder problemen de bergen inging. In eerste instantie krijg je hoofdpijn, word je duizelig en snel moe. Dat kan overgaan in stoppen met eten en drinken, vochtophoping, hallucinatie en een vreemd soort gedrag, dat lijkt op dronkenschap. In extreme gevallen verlies je je vermogen om logisch te denken en kan je sterven.

Je kan hoogteziekte niet genezen, behalve door terug naar beneden te gaan. Maar je kan het proberen te voorkomen. Dat doe je door langzaam te bewegen. Door licht te eten en geen alcohol te drinken. Je kan chocolade en chips eten, omdat suiker en zout je helpen overeind te houden. Je drinkt ook best cocathee of kauwt op de cocablaadjes.

Coca is de plant waaruit cocaïne gemaakt wordt. Je wikkelt de gedroogde blaadjes om een soort van zoete pasta, stopt het in je mond en kauwt er op. Je maag raakt verdoofd en op de lange duur gaat je mond ook aanvoelen alsof je bij de tandarts verdoofd werd.

De Colca Canyon
Gelukkig werd ik niet echt ziek. Klopt, ik voelde mij slapjes en had altijd lucht tekort, maar ik functioneerde nog.
De eindbestemming van de eerste dag in de Andes was de Colca Canyon, op 3500 – 4000 meter hoogte. Deze Canyon is een bijzondere plaats. Een magnifieke, scherpe vallei die dwars tussen al die hoge pieken snijdt. Op de flanken zie je terrassen, voor landbouw, en piepkleine dorpjes.

De Colca Canyon in de Andes

De Colca Canyon.

Sommige van die bergdorpjes, zoals Sibayo, kan je bezoeken. Een speciale ervaring, daar de mensen er nog steeds leven zoals ze al eeuwenlang doen. De vrouwen in kleurrijke rokken en sjaals, de mannen in vestjes en hoeden. Prachtig, al voelde het wel raar om een cultuur te bezoeken die zo anders is dan de onze. Alsof ik een indringer was.

Vrouwen dansen in Sibayo, als welkom voor ons, toeristen.

Vrouwen en mannen dansen in Sibayo, als welkom voor ons, toeristen.

Cruz Del Condor
In de Colca Canyon vind je het punt Cruz Del Conor: een uitkijkpunt waar je enorm veel kans hebt om een condor te zien. Een toeristisch punt, natuurlijk, maar daar trok ik mij nu eens niks van aan: ik ging een condor zien! Een mens kan niet naar de Andes zonder een condor te zien.

Condors zijn enorme vogels, één van de twee grootste ter wereld. Ze vliegen niet echt, maar zeilen op de warme luchtstromen. Het moet dus goed weer zijn voor ze tevoorschijn komen. Maar als het goed weer is, dan zijn ze daar met tientallen. En nieuwsgierig ook, die beesten komen vaak een beetje kijken naar al die toeristen.

In eerste instantie had ik pech. Ik zag een raar soort bergkonijn, maar niks geen condor. En dan kwam het. Iemand (mogelijk ik) riep condor! Iedereen snelde naar de rand van het uitkijkpunt en staarde in de diepte. Daar vloog een énorme vogel. Mijn eerste condor!

Het eigenaardige bergkonijn bij Cruz del Condor.

Het eigenaardige bergkonijn bij Cruz del Condor.

Mijn onscherpe condor. Dju toch.

In het halfuur erna kwamen de condors hoger en hoger, tot er eentje op een paar meter boven ons hoofd vloog. Te snel om te kunnen scherpstellen met mijn camera. Dju toch! Maar wat een ervaring!

Mirador del Andes
Na mijn bezoek aan Cruz del Condor, vervolgde ik mijn weg naar Mirador Del Andes: het hoogste punt van die reis, en het hoogste punt dat ik ooit bereikte. Net geen 5000 meter.
Hoe hoger de bus klom, hoe erger iedereen in elkaar zakte. De lucht was zo ijl dat ik begon te suffen en alleen maar wou slapen.

Het venster van de Andes: Mirador del Andes.

Het venster van de Andes: Mirador del Andes.

Eenmaal bij Mirador del Andes, een magnifiek uitkijkpunt, konden we uitstappen om foto’s te maken. Wel, dat interesseerde mij nu eens niet meer, se. Ik was uitgeput. Mijn spieren deden pijn en ik had absoluut geen zin om die tien meter te wandelen. Maar ik deed het toch, nam een foto en vluchtte terug de bus in, naar mijn coca en chocolade. Reizen is keitof!

Terug naar Arequipa
De rest van de rit ging naar beneden, terug naar Arequipa. Hoe lager, hoe beter ik begon te ademen en hoe levendiger ik werd. Ik kon terug lachen en wilde weer foto’s maken. Ik vond de wereld weer plezant. En dat kwam goed uit, want ik was nog lang niet klaar met Peru te verkennen!

Een vrouw zingt en danst in Sibayo.

Een vrouw zingt en danst in Sibayo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *